mini blogi w kilka sekund!

- Jak mogłeś zachować się tak nieodpowiedzialnie! Mało brakowało, a wydałbyś nas wszystkich!
Huknęły zatrzaśnięte drzwi, Rosalie wpadła z rozpędem do przedpokoju.
- Żeby w szkole, w szkole… co cię napadło?!
- Rose… zdarzyło mi się to pierwszy raz… Nie mam pojęcia, dlaczego… Gdybyś czuła to, co ja…
- Co miałam czuć? Przestajesz się kontrolować, to wszystko! Codziennie przebywasz wśród setek ludzi i zachciało ci się jakiejś tam nowej dziewczyny? – nagle zamilkła, jakby straszna myśl przemknęła przez jej umysł. Podejrzenie odbiło się na jej twarzy – ciągnie cię do niej? – zapytała ni z gruszki ni pietruszki, zbliżając się do niego z podniesioną ręką. – Przyznaj, pociąga cię?
Cofał się przed jej oskarżycielskim spojrzeniem jak skazaniec przed wyrokiem sądu.
- Ja nie… nie…
Dźgnęła go wyciągniętym palcem w pierś.
- Ha! – krzyknęła triumfalnie. – A jednak! – teraz w jej krzykach zabrzmiały histeryczne tony. – Chcesz wplątać się w to samo, co Edward? Ponownie chcesz narazić naszą rodzinę na pretensje Volturi? Związać się z takim… takim mugolakiem?
- Chwila - ostatnie słowo brzmiało znajomo – czytałaś Harry’ego Pottera?
Zamrugała szybko oczami. Trafił w jej czuły punkt.
- Nie zmieniaj tematu, Hale! Chcę znać odpowiedź…
- Musiałaś czytać – przerwał jej. – Śmiałaś się z Alice, że kupiła wszystkie tomy, a sama podkradałaś jej części!
Nie odpowiedziała. Odwrócił się.
- Nie będę się tłumaczyć przed osobą, która przeczytała Harry’ego Pottera, a sama śmiała się z Alice.
Westchnienie za nim zasygnalizowało mu, że ich rozmowa nie dotarła do końca.
- Nie. Czytałam. Tych. KSIĄŻEK!
Postawił stopę na pierwszym stopniu schodów.
- Ależ to żaden wstyd, Rose – nie odwracając się odparł. – Każdy w swoim życiu potrzebuje odrobiny fantastyki.
ŁUP.
Cenna waza z bukietem kwiatów rozbiła się na ścianie w miejscu, gdzie zamierzał postawić kolejny krok. Woda z płatkami zeschłych liści rozlała się po szorstkiej tapecie i ściekała po niej szarymi strugami.
Poczuł, jak coś gorącego spływa mu po twarzy. Dotknął swojej skóry i poczuł ostrą krawędź w miejscu, w którym odłamek porcelany wbił mu się w kość policzkową. Wyciągnął go powolnym ruchem i odrzucił za siebie. Podłużne rozcięcie zrosło się, zanim odprysk uderzył w podłogę.
- Nie prowokuj mnie, Rose.
Pociemniałe oczy gorzały w białej twarzy. Była wściekła.
- Tak uważasz? Że kto tu komu działa na nerwy?!
Chwyciła miniaturową replikę Wenus z Milo i tym razem musiał się uchylić, żeby nie dostać w głowę. Ślizgając się po zalanych schodach i skorupach fajansu wbiegł na podwyższenie schodów.
Była tam. Pseudo dekoracyjna osiemnastowieczna szabla Carlisle, zawieszona na ozdobnych hakach.
Zerwał broń, zanim kolejny kruchy zabytek nie roztrzaskał się na ścianie. Opierając się na ręku jednym ruchem przesadził balustradę i zeskoczył na holl piętro niżej.
Rose czekała tam na niego, z własną karabelą opartą na ramieniu. Przypuszczał, że musiała mieć ją wcześniej schowaną we wnęce na płaszcze, w przeciwnym razie nie dotarłaby w takim tempie do własnego pokoju.
- Nie rozumiem, co cię tak poniosło – powiedział, zezując okiem by ocenić odległość między nimi. – Jesteś stanowczo zbyt nerwowa, nawet jak na własne możliwości.
Krzyknęła i natarła na niego. Odparł jej cios i zadała następny, tym razem celując w szyję i tylko jego błyskawiczny unik sprawił, że głowa została mu na swoim miejscu. Tymczasem Rosalie poślizgnęła się na mokrej posadzce i podcięła mu nogi, tak że opadł z hukiem na plecy.
Podniósł wzrok i zobaczył tylko wydłużone przez punkt widzenia ostrze wycelowane w jego czoło.
- Dość? – uśmiechnęła się z wyższością. Jej oddech nawet nie przyspieszył.
Poderwał się z miejsca, robiąc salto w tył wytrącił kopniakiem klingę szabli z jej dłoni, co wywołało w niej okrzyk zaskoczenia. Opadł z gracją na obie nogi i przerzucił broń do drugiej ręki.
- Jeszcze nie.
Prychnęła z wściekłością i z pasją odepchnęła krzesło stojące jej na przeszkodzie. Ponownie natarła, tym razem agresywniej, razy padały częściej i były zacieklejsze. Odgłosy ścierającego się żelaza odbijały się echem od wysokiego sklepienia i zwielokrotnione rozchodziły się po domu. Rosalie wskoczyła na niską komodę, roztrącając kryształowe karafki i szklane bibeloty, które rozsypały się na kafelkach i rozbiły w drobny mak. Zaraz podskoczyła, kiedy ostrze Jaspera rozszczepiło drewno między jej stopami. Z rozpędem kopnęła go w twarz przy wtórze donośnego chrupnięcia z siłą, która odrzuciła go na połowę hollu. Zniecierpliwionym gestem nastawił swój nos (rany co prawda szybko się na nim goiły, ale zostawienie pękniętej kości samej sobie przynosiło nieciekawe efekty) i jego wzrok zawiesił się na dębowym stole do przyjmowania gości.
Rosalie, pewna swojego miejsca, spojrzała na niego z wyrazem, który zdawał się mówić: nie zrobisz tego.
W tej chwili mebel pod nią przestał istnieć, dosłownie wbity w ścianę przez pchnięty nogą Jaspera stół. W chmurze tynku zmieszanego z dębowymi drzazgami, dziewczyna w ostatnim momencie chwyciła się solidnego kinkietu nad nią i zawisła dobre dwa metry nad ziemią.
- CO TU SIĘ DZIEJE?
Na szczycie schodów stał Carlisle i ze zgrozą w oczach patrzył na scenę rozgrywającą się na dole: na Rosalie, zwisającą nieruchomo z żyrandola, oraz Jaspera: z jego szablą w ręku i zakrzepłą krwią z nosa, zastygłego w dziwnej pozie z jedną nogą uniesioną na wysokość kolana z miną wyrażającą skruchę.
Oboje milczeli, przy czym Jasper dyskretnie, jak mu się wydawało, usiłował ukryć za plecami półtorametrowe ostrze.
- Powtarzałem tyle razy: żadnych walk wewnątrz domu!
Za jego plecami jak na zawołanie pojawiła się Esme, która załamała ręce nad pobojowiskiem w salonie.
- Co za bałagan! Po raz kolejny będziemy zmuszeni odnowić parter!
Wzrok Carlisle był pełen niemego wyrzutu.
Rosalie tymczasem zdołała zeskoczyć na posadzkę i pobieżnie otrzepać się z kurzu. Wskazała palcem Jaspera.
- To jego wina!
Nie zważając na to, co robi, wyciągnął ku niej rękę z bronią:
- To TY dostałaś napadu szału, nie ja!
- Jak sądzisz, dlaczego? Wszystko przez twoje szczeniackie zachowanie!
- Co się dzieje? Czy nie powinniście być o tej porze na zajęciach? – w głosie Esme zabrzmiały niepewne nuty. Spojrzała na chłopaka – i dlaczego masz w ręku miecz mojego męża?
- Ja… uhm.
- Niech wszyscy się uspokoją – Carlisle nie podniósł głosu, ale i tak wszyscy zamilkli na dźwięk jego brzmienia. Był stanowczy i opanowany – Rosalie, zdajesz się mieć w tej sprawie kluczową rolę. Wytłumacz nam proszę, o co chodzi.
Jakby na to czekała.
- Niewiele trzeba tłumaczyć. Mój braciszek – ostatnie słowo wymówiła z przekąsem, jakby godziło w jej poczucie przyzwoitości – omal nie rzucił się na nową dziewczynę w klasie – przerwała na chwilę, rozkoszując się reakcjami swoich przybranych rodziców. Sprawiali wrażenie zszokowanych – byłam zmuszona wyprowadzić go ze szkoły, żeby się uspokoił. Gdyby nie moja interwencja, naraziłby na szwank bezpieczeństwo całej rodziny, jestem tego pewna. I to wszystko z powodu normalnej dziewczyny, która…
- To nie jest normalna dziewczyna! – przerwał jej Jasper. Ku swojemu przerażeniu zauważył, że zabrzmiało to gwałtowniej, niż zamierzał – pachniała inaczej, niż zwykli ludzie i nie można było wyczuć jej tętna, na początku…
- Zanim nie rzuciłeś się jej do gardła? – wtrąciła Rosalie.
- Nie! – zaprzeczył. Czuł na sobie pełne napięcia spojrzenie Esme i Carlisle – Tam było coś innego… - przypomniał sobie swoistego rodzaju podniecenie, które nim zawładnęło tego poranka i niemal widział, jak szkarłatny rumieniec oblewa mu twarz. A niech to licho! Dokończył cicho – ona nie jest w pełni normalna.
- Kto nie jest w pełni normalny? – dobiegło ich chłodne pytanie.
Wszyscy jak na komendę odwrócili się w kierunku źródła głosu i ujrzeli Aleksyna, stojącego w drzwiach kuchni, opartego o ramę drzwi i sprawiającego wrażenie zbierającego się do wyjścia. Przy nim stał doberman Buto, strzygący niecierpliwie uszami i Jasper domyślił się, że wybierają się na polowanie.
Rzucił Rosalie ostrzegawcze spojrzenie, ale było już za późno.
- Nikt taki, tylko pewna dziewczyna wyzwala w Jasperku instynkty macierzyńskie – wyszczebiotała, ale zaraz zamilkła dostrzegając minę Carlisle. Nigdy nie mówił o tym głośno, ale było jasne, że nie do końca ufa Aleksynowi w sprawach pożywienia: zbyt długo żywił się ludzką krwią i zbyt krótki był jego staż w ich domu, żeby nie stanowić zagrożenia dla mieszkańców Grand Rapids.
Dla Jaspera natomiast Aleksyn pozostawał zdradliwym egoistą, który nie zawahałby się pomóc Volturi w spaleniu ich wszystkich na stosie, gdyby ta organizacja nie chciała zrobić tego z nim. Bo to było prawdziwą przyczyną mieszkania z nimi pod wspólnym dachem – wygoda, a nie chęć chronienia ludzi. Wspominał o tym Carlisle, jednak ten za bardzo wierzył w moc dobra, i nie dostrzegał bądź nie chciał widzieć wszelkich negatywnych przesłanek, żeby sobie tym zawracać głowę.
- Jasper ma kilka wolnych dni od szkoły – powiedziała szybko Esme, rzucając przelotne spojrzenie mężowi. Jasper jęknął – będziesz miał towarzystwo w te chwile, w których dom jest pusty.
- Czy w tej… szkole – Aleksyn celowo słowo „szkole” wypowiedział z odpowiednią porcją pogardy. Tam skąd pochodził nikt nie musiał się zniżać do obcowania z ludźmi – pojawił się ktoś wart uwagi?
Powiódł oczami, w których żarzyły się jeszcze czerwone odbłyski, po twarzach zebranych. Było jasne, że coś podejrzewa, jak to, że stał pod drzwiami i przysłuchiwał się awanturze, w przeciwnym razie nie okazałby tyle obojętności w stosunku do zburzonej częściowo ściany w salonie.
Nie doczekawszy się sensownej odpowiedzi, poprawił kołnierz płaszcza i omijając z wdziękiem odłamki gruzu, ruszył do drzwi.
- Cóż, jak mnie poinformowaliście, moja ludzka kwarantanna zbliża się ku końcowi – jego blade wargi wykrzywił uśmiech samozadowolenia. Skinął na psa, który w kilku susach znalazł się przy nogawce jego spodni – więc wrócimy do tego, jak tam wy to nazywacie, liceum… razem – mrugnął porozumiewawczo do Jaspera i zniknął za drzwiami.
W tej samej chwili, gdy trzasnęły zamykane drzwi, żyrandol, na którym kilka chwil wcześniej wisiała Rosalie oberwał się i spadł z hukiem na środek hollu.
- Drodzy państwo, macie to sprzątnąć.
Rosalie spojrzała spode łba na Jaspera z zamiarem dopieczenia mu do żywego, ale dostrzegła zatroskany wyraz jego twarzy i roześmiała się w głos.
Spojrzał na nią niepewnie.
Była cała w pyle i tynku, zawsze tak starannie ułożone włosy miała w nieładzie.
Nie wytrzymał.
Zaczął się śmiać.
Jednak świadomość, że Aleksyn wróci do szkoły razem z nim, tkwiła w jego umyśle jak jeden z tych odłamków porcelany, którymi usiana była posadzka.

Ostatnio rozmawiałam z przyszłym rozwodnikiem, ale to straszne. Cztery lata po ślubie i rozwód, na dodatek dwójka dzieci. Głupio było spytać co tak naprawdę jest powodem. Sam powiedział,że pewne sprzeczne sytuacje, a może go zdradziła i taka jest prawda. Aż strach żenić się. Rodzice pewnego kolegi też są rozwiedzeni. Dreszcz mnie przechodzi, nie chciałabym być w takiej sytuacji i wyciągać wszystkie "brudy". Poza tym prawo, okazuje się, nie być prawem,że to ściema, to co słyszymy,że w realiach w stanięciu twarzą w twarz z taką sytuacją, wychodzi,że tak naprawdę nie mamy prawa. Polska ma tragiczny system prawny i to wszystko jest do kitu ustawione. Nie tylko chodzi o rozwody, a też o to,że recydywiści chodzą po ulicach. Państwo marnuje pieniądze na władze, nawet związku z tą katastrofą, nie zginęli ludzie biedni, a ile dostali pieniędzy na miesiąc na utrzymanie i będą jeszcze długo dostawać. Potem nastąpiła powódź, a ile zwykli ludzie dostają? Ostatnio powiedzieli,że rolnicy otrzymują 2000 zł na czysto co miesiąc, o ja pierdole, niech sobie pójdą na miesiąc do przeciętnego małego rolnika i sobie pomieszkają, to zobaczą jak się żyje za grosze, gówno wiedzą, a statystki podnoszą bogacze. Wkurza mnie ten polski system prawny i cały system.

Wczoraj mignął mi mój rysunek. Miałam kilka dziwne,że jest segregator, a rysunków nie widzę, może jak posprzątam w biurku to się znajdą.

Wczoraj trochę sprzątałam tak o 23:00, układam sto kilo książek, może sobie je policzyć, na około zapewne koło 400, co nie oznacza,że wszystko w nich znajdę, większa część to różniaste podręczniki. Kupie sobie kiedyś regał, no i powiększę zbiór, o normalne książki. Znalazłam w szafie Robin Hooda przeczytam :) może zainspiruje mnie czymś do mojej książki.

Nie cierpię opisywać przyrody, cholernie mi to nie idzie, ale nie mogę zostawić pustych miejsc, bo czegoś brakuje, mam takie uczucie, jak zredagowałam początek. Tak czy siak muszę chociaż po kilka zdań wstawiać i poszukać atmosfery. Niektórzy się ze mnie śmieją, szczególnie pewna osoba, która przeczytała z skoroszytu kilka zdań. Przecież to jeszcze do poprawki, nie wierze,że Słowacki napisał "Kordiana" i nic w nim nie poprawiał czy Mickiewicz "Pana Tadeusza",że pisał od razu jak należy, każdy autor poprawia, lub płaci,żeby mu to zredagować, lub sam redaguje, mówią, że początkowi autorzy mogą się burzyć na takie coś, ale chyba nikt nie chce aby utwór zawierał jakieś poważne błędy, skoro każdy będzie mógł go czytać.

Wczoraj pewien koleś napisał,że planuje napisać książkę, nie chce nic mówić, ale on ma gorszego brata niż ja siostrę. Dyszka że szybko go zniechęci. Zresztą nie widze go jako człowieka z charakterem, raczej strachliwego.Ponoć znalazł sobie pannę, nie sądze,że to ta jedyna, bo nie spytałby mnie czy wyskoczę z nim na piwo. Odmówiłam, bo mam chłopaka, bo mam kupę roboty z książką, trzeba ją skończyć do urodzin. Ciekawie czy to ta operowa, bo widziałam,że z nią łaził, ale cóż nikt nie zastąpi memu uchu nifelheim-theriona oni wymiatają, przy najmniej dla mnie, co nie znaczy,że słucham tylko tego:

A ja ciagle walczę!!!!! Kochani biorę udział w konkursie Bądź Glamour z TK MAXX! i proszę serdecznie o wasze głosy bowiem do wygrania jest miesięczny staż w dziale mody miesięcznika Glamour . Dziękuję!!!!!

Zagłosuj

piękno w prostej formie.
lubię !