mini blogi w kilka sekund!

Nie pojawił się w szkole, następnego dnia, ani następnego. Kolejnego dnia… także nie. Zaczęła się zastanawiać, czy to wszystko nie było wytworem jej przewrażliwionej wyobraźni. Po tym, co wydarzyło się w na Boulevard Souths wszędzie widziała podstęp, przypuszczała, że nigdy nie odzyska psychicznej równowagi. Sprawdziła teren dokładnie pod względem statystyk kryminalnych – poziom przestępstw był zaskakująco niski, nawet jak na tak małą miejscowość. Miasto też było w porządku – nie licząc kilku napadów rabunkowych w ostatnich miesiącach, ale w końcu nie tego szukała. Ci, przed którymi zbiegła kilka stanów na wschód nie potrzebowali napadać na bezbronne staruszki w poszukiwaniu kilku dolców.
To oczywiste, że on nie mógł być jednym z nich.
Początkowo zmyliły ją biała skóra i hipnotyzujące oczy. W postawie tego gościa było coś posągowego, a aura, która otaczała przywodziła jej na myśl aury osób, o których nie chciała myśleć, w obawie przed wywołaniem ich samymi myślami o nich.
W momencie, kiedy ich ciała przeszedł prąd, spojrzał na nią w sposób, jakby WIEDZIAŁ. Wiedział, kim jest i kto jej szuka, jakby pojawił się w tej szkole tylko po to, żeby sprowadzić ją z powrotem i oddać tym, przed którymi ukrywała się blisko rok czasu.
Potem ta piękna dziewczyna zaczęła się podnosić i Jerico uciekła z klasy, zanim ktokolwiek się zorientował o jej dziwnym zachowaniu. Biegnąc korytarzem obejrzała się kilka razy, ale nie dostrzegła nikogo, kto ruszyłby za nią w pościg. Tej nocy nie spała, siedząc na łóżku z ręką pod kołdrą, zaciśnięta na skrawku ostrego metalu. Przy zgaszonym świetle wpatrywała się w okno pewna, że zaraz czyjaś biała ręka podważy drewnianą ramę i wejdą tam, jeden po drugim i zabiorą ją i choć będzie błagać, żeby zrobili z nią to samo, co z jej bratem i ojcem, oni nie będą słuchać i zaprowadzą ją do Niego.
Nikt się nie pojawił.
Ani tamtej nocy, ani następnej. Kolejnej także nie.
Sprawdziła w aktach szkoły nazwisko Cullen – ze zdziwieniem spostrzegła, że było ich czterech w liceum: Rosalie była tą, która wstała wtedy w klasie i była siostrą bliźniaczką Jaspera, Alice, chodząca do równoległej klasy i Emmet, duży facet starszy o rok. I oczywiście Jasper. Dłuższą chwilę wpatrywała się w jego zdjęcie, aż w ostatniej chwili wyrwała je z kartki. Tłumaczyła sobie, że tylko ze względu na to, żeby porównać potencjalne cechy z jej prześladowcami – nie dopatrzyła się ich i teraz fotografia leżała w szufladzie jej biurka.
Zamieszkiwali miasteczko w Michigan od siedmiu lat – to był ostateczny argument, żeby usunąć rodzinę Cullenów z listy podejrzanych. Ich ojciec, o staroświecko brzmiącym imieniu Carlisle pracował na stanowisku ordynatora w miejscowym szpitalu. Szczerze wątpiła, by którykolwiek z Nich obojętnie obcował z pokaleczonymi ludźmi.
Liceum samo w sobie nie przedstawiało się źle: było niewielkie, a uczniowie w niczym nie odbiegali od swoich rówieśników w innych miejscowościach. Ot typowa mieszanka, charakterystyczna dla małego miasteczka: męska drużyna koszykówki, której członkowie nosili niebieskie bluzy i rozpychali się na korytarzach, garstka nieśmiałych, choć na swój sposób interesujących szaraczków i kilka zadzierających nosa dziewczyn. Osobliwa hierarchia w państewku zwanym szkołą. Ona nie zamierzała wkupywać się w łaski którejkolwiek z grup (o męskiej drużynie sportowej nie wspominając). Ludzie bywali męczący ze swoimi problemami, a o własnych kompleksach nie zamierzała z nikim rozmawiać.
Szybko jednak znalazła wspólny język z pewną osobą.
Siedziała właśnie na parkingu przed budynkiem szkoły, przed nią stał jej motor, a naokoło mijali ją uczniowie śpieszący do domów po skończonych zajęciach. Zaciekle piłowała pilnikiem świecę z silnika (nieszczęsny grat znowu się zalał, zawsze się zalewał, kiedy zbyt gwałtownie wchodziła na obroty), kiedy stanęły przy niej stopy w obdartych trampkach.
- Za mocno odkręcasz kranik.
Podniosła głowę. Przed nią stał czarnowłosy chudzielec i sceptycznie patrzył na jej próby naprawy.
Skończyła temperować część. Dmuchnęła na nią, żeby pozbyć się drobinek metalu i wkręciła na miejsce, brudząc sobie i tak czarne palce smarami.
- Dobrze odkręcam. Nie mogę za bardzo przykręcić paliwa, bo silnik się dusi – wstała i złapała za kierownicę. Podkręciła manetkę gazu i kopnęła pedał startu. Motor zakrztusił się, zawarczał i już, gdy wydawało się, że odpali na dobre – zgasł. – Przebija?
Chłopak przykucnął przy motocyklu i zauważyła, że choć nie mógł mieć więcej niż dziewiętnaście lat, to miał wyniszczoną twarz i worki pod oczami jak u czterdziestolatka. Wpatrywał się w miejsce pod bakiem w skupieniu i skinął potakująco głową, kiedy od kabelka nad białym walcem świecy wystrzeliła niebieska iskra.
- Co to za maszyna? – zapytał. – Pierwszy raz widzę coś takiego na oczy.
Odeszła na kilka kroków i wytarła ręce w skrawek szarej szmatki.
- To europejski grat – przez jej twarz przemknął grymas uśmiechu – wątpię, żeby coś ci to dało, ale nazywa się MZ, dwieście pięćdziesiątka.
- Dwieście pięćdziesiątka, mówisz… - wstał i otrzepał sobie kolana. – Dobrze zrobisz, jak wyregulujesz sobie gaźnik, bo przygasa na niskich obrotach.
Zerknęła na niego podejrzliwie.
- Myślisz?
- Ja to wiem – poprawił uprzejmie. Wyciągnął rękę – zapomniałem się przedstawić. Tony.
- Jerico – uścisnęła mu dłoń, zostawiając na niej czarny odcisk niedokładnie wytartego smaru. Powiedziała szybko – Przepraszam!
Roześmiał się.
- Nie przejmuj się – bezceremonialnie wytarł się w spodnie. – Przywykłem do brudu i tak dalej.
Dopiero teraz spostrzegła brudną koszulę i brak torby z podręcznikami.
- Nie jesteś uczniem?
- Coś w tym stylu – nerwowym gestem wydobył z kieszeni na piersi paczkę papierosów. Wyciągnął ją porozumiewawczo w jej stronę. Zawahała się przez ułamek sekundy – paliła tylko wtedy, gdy chciała się kogoś pozbyć z otoczenia – ale wzięła jednego. – Dorabiam u woźnego. Dziś byłem kominiarzem – mrugnął okiem, wskazując na smugi sadzy na dżinsach.
Plastikową zapalniczką podpalił jej papierosa i zaciągnął się swoim, przy czym jego policzki zapadły się, jeszcze bardziej upodabniając go do zmęczonego życiem człowieka. Zerknął na nią spoza dymu, oceniając jej reakcję.
- Luz – wzruszyła ramionami. Nagle podskoczyła - o żesz jego…! Spóźnię się do pracy!
Ostatni raz zaciągnęła się papierosem i rozdeptała peta butem.
- Gdzie dorabiasz? – zapytał ją jeszcze, przekrzykując ryk motocykla.
- W Cafedrinterii – znał ten lokal. W południe podawano tam kawę i ciastka, a po dziewiętnastej piwo i coś mocniejszego od piwa. – Wpadnij kiedyś na herbatę.
I już jej nie było.
Zobaczyła go kilka dni później wśród tłumu. Jak gdyby nic zamówił guinnessa (było już po dziewiętnastej) i zapytał, co z motocyklem. Wpadał raz na jakiś czas, czasem pomagając przy rozładunku skrzynek z napojami i okazał się jedyną osobą, z którą rozmawiała w szkole o czymś innym niż zadaniach domowych. Ona miała swoje tajemnice i on miał własne sekrety, oboje wiedzieli o czarnych plamach we własnych w życiorysach i je szanowali, bo w gruncie rzeczy ich przyjaźń opierała się na wzajemnej akceptacji.
I kiedy zdjęcie Jaspera w szufladzie biurka zaczynało obrastać kurzem, on wrócił. I było ich dwóch.