mini blogi w kilka sekund!

.. nie tylko wśród producentów, reżyserów i aktorów, ale także stylistów. To oni maja ręce pełne roboty, dla niektórych to być, albo nie być. Od ocen krytykow mody zalezy czy utrzymaja pracę czy przepadną z kretesem. Stylista Vanity Fair zdał egzamin. Co roku magazyn wypuszcza tak zwany Hollywood Issue, czyli wydanie poświęcone wchodzącym gwiazdom. Wśród nich jest nominowana do Oskara Rooney Mara. Ciekawa jestem jak aktorka zaprezentuje sie na oskarowej gali.


Zdjecia w magazynie są zawodowe...sami zobaczcie...

Przeglądając stylizacje SPRING 2012 COUTURE nie mogłam od niektórych oderwać wzroku. Niewatpliwym zwycięzcom jest dla mnie Elie Saab, prawie kazda jego suknia jest dla mnie małym dziełem sztuki. Nie wiem którą wybrać? Wszystkie są zachwycające...

16. „Nie kocham cię.”

Spojrzałam na mojego ojca. Przypominałam go w każdym calu. Miałam takie same oczy i włosy, nawet podobny drobny nos. Był raczej opalony i wysportowany. Na pewno wyglądał na młodszego niż w rzeczywistości był. Co chwila przeczesywał swoje gęste włosy, modnie postawione i rozwichrzone na głowie. Miał lekki, jednodniowy zarost i małą bliznę na prawym policzku. Lustrowałam go wzrokiem od chwili kiedy tylko przekroczył próg mojego salonu. A siedział tu już dwie godziny.
Oboje staraliśmy się lepiej poznać, co było trudne po tylu latach nieobecności. Nie próbowałam chować do niego urazy, nie zapomniałam o tym, że kiedyś nas zostawił. A on nie próbował przekupić mnie jakimiś tanimi bajeczkami, był realistą. Oboje byliśmy, patrząc sobie wyzywająco w takie same, brązowe oczy. Uzgodniliśmy już, gdzie będę chodzić do szkoły i wybraliśmy prywatne liceum muzyczne. Potem rozmawialiśmy o mojej i jego przeszłości. Opowiedziałam mu w skrócie czym zajmowałam się w ciągu ostatnich kilku lat. On również powiedział mi dużo o sobie. Okazało się, że był menadżerem gwiazd i często się z nimi spotykał. Dowiedziałam się też, że gdybym chciała, mógłby mnie wypromować. W końcu, miałam tylko szesnaście lat i talent, o czym przekonał się, kiedy mu coś zaśpiewałam.
W pewnym momencie zadał mi pytanie, dlaczego nagle chcę się przeprowadzić. Potrafiłam mu tylko powiedzieć, że są to sprawy osobiste i nie mogę dłużej mieszkać w mieście, gdzie żyła mama. Nie wspominałam o Justinie. Nie chciałam tego roztrząsać.
- Kiedy możemy wyjechać? I gdzie?- spytałam, a on wzruszył ramionami, uśmiechając się szeroko.
- Obecnie mieszkam w Paryżu. Jak się spakujesz…
- Daj mi trzy godziny.- powiedziałam, a on zaśmiał się krótko.- Idź na miasto, pozwiedzaj i wróć tu za jakiś czas.- poleciłam mu i wstałam.
On tez wstał i podszedł do mnie. Przytulił mnie mocno do siebie.
- Ten chłopak musiał cię naprawdę mocno zranić.- wyszeptał mi do ucha.
Odsunęłam się od niego, posłałam mu nieśmiały uśmiech i pobiegłam na górę. Zamknęłam drzwi od mojego pokoju i poszłam do garderoby. Wyciągnęłam z niej trzy olbrzymie torby na kółkach i zaczęłam układać w nich ubrania. Grunt, że nie rozpakowałam jeszcze wszystkiego, dzięki czemu miałam mniej do roboty. Słyszałam jak ktoś wchodzi do mojego pokoju. Nie przerywając pakowania, wyjrzałam przez drzwi. W sypialni był Benjamin i Sarah.
- Jestem w garderobie!- krzyknęłam im.
Po chwili, w pomieszczeniu pojawili się moi przyjaciele. Sarah stanęła obok lustra, a Benj oparł się o framugę drzwi. Patrzyli na mnie lekko zakłopotani, jakby nie wiedzieli co powiedzieć. Odsunęłam się od toreb, podeszłam do nich i zrobiliśmy grupowy uścisk.
- Och, będę za wami tęsknić, kochani.- powiedziałam cicho.
- Czyli to tak na serio?- spytał Benjamin, odsuwając się ode mnie.
- Myślę, że tak. Przeprowadzam się do taty, który mieszka w Paryżu. Będę chodziła do elitarnego liceum muzycznego, więc może być ciekawie. Poznam wielu ludzi.- spojrzałam na nich.- Ale nikt nie zastąpi mi was.- wyznałam, jeszcze raz ich do siebie przytulając.
Odeszłam od nich kilka kroków i wzięłam do ręki całą stertę bluzek. Wsadziłam ją do torby, która była już wypełniona po brzegi. Zapięłam zamek i spojrzałam na moich przyjaciół.
- Pomożecie mi? Nie mam wiele czasu.- poprosiłam.
Oni uśmiechnęli się i zaczęli składać moje ubrania i wkładać je do toreb. Oczywiście, Benj trochę się ociągał. Nie uśmiechało mu się pakowanie damskich ciuszków. Mieliśmy przy tym wszystkim trochę śmiechu. Rzucaliśmy się moimi bluzkami i butami. Kilka rzeczy oddałam Sarze, bo i tak w nich nigdy nie byłam. Dziewczyna najbardziej cieszyła się z jasnoróżowej sukienki do kolan i od razu ja przymierzyła. Benj był zachwycony i z tego wszystkiego, pocałował ją mocno w usta. Patrzyłam na nich i na to jacy byli szczęśliwi. Też taka byłam, jeszcze dwa dni temu.
Po dwóch godzinach, zamknęliśmy ostatnią torbę. Uśmiechnięta, razem z przyjaciółmi wyprowadziłam ją do przedpokoju. Mojego taty jeszcze nie było, a do minięcia trzech godzin zostało trzydzieści minut. Krótko po tym, jak przytargaliśmy ostatnią torbę, przyszła Lea i Francisco.
( tu macie songa ważne, żebyście go odsłuchali, na serio pomaga)
Wszyscy w piątkę zasiedliśmy w salonie, po raz ostatni razem śmiejąc się i żartując. Powiedziałam szatynowi, że zamieszkam w Paryżu. Chłopak i jego dziewczyna byli wniebowzięci i zadeklarowali się, że będziemy się bezustannie spotykać. Ta wizja spowodowała uśmiech na mojej twarzy. Po upływie paru minut, niespokojnie zerknęłam na zegarek. Dziesięć minut. Usłyszeliśmy dzwonek do drzwi. Pobiegłam je otworzyć i okazało się, że mój czas już się skończył i tato był już z powrotem. Chrisi pomogła mi z bagażem podręcznym, który też do lekkich nie należał. Potem wytargaliśmy torby przed dom. Tato wraz z chłopcami zaczął je ładować do czarnego range rovera. Spojrzałam na okolicę i po raz ostatni, na dom mojego byłego.
Zaczęłam się ze wszystkimi żegnać. Przytulaliśmy się, całowaliśmy po policzkach. Jednak jedna rzecz nie dawała mi spokoju.
- Zaraz będziemy mogli jechać. Tylko coś jeszcze załatwię.- powiedziałam i skierowałam się w stronę jego domu.
Podeszłam do jego drzwi. Spojrzałam na wiszący na nich numerek. Wciąż był lekko przekrzywiony. Dotknęłam mosiężnej kołatki. Pamiętam jak razem z Banjaminem się z niej śmialiśmy. Zastukałam dwa razy. Chwilę czekałam, po czym w drzwiach ukazała mi się miłość mojego życia i jedyny jego sens.
Spojrzałam w jego brązowe oczy. Był taki wesoły, że mnie widzi. Nie chciałam mu tego odbierać, ale patrząc w nieodległą przeszłość, musiałam. Justin popatrzył na mnie i westchnął z wyczuwalną ulgą. Przytulił mnie mocno do siebie. Ja stałam nieugięta i twarda na jego dotyk, jak skała czy lud. Chłopak odsunął się ode mnie i spojrzał na mnie, doszukując się w wyrazie mojej twarzy, jakiegokolwiek wyjaśniania. Nie odszukał go. Starałam się być obojętna na jego wdzięk i wspomnienia, które we mnie wywoływał. Starałam się nie myśleć o uczuciu, które wypełniało mnie gdy mnie całował albo przytulał do siebie. Musiałam cały czas przywoływać do siebie wspomnienie brunetki i tego co się wydarzyło na imprezie.
- Brit, ja tak bardzo przepraszam. Muszę ci to wszystko wytłumaczyć…- szeptał, patrząc na mnie z troską.
- Justin, to koniec.- powiedziałam, przybierając najbardziej srogi wyraz twarzy, na jaki było mnie stać. Ale łzy same cisnęły mi się do oczu. Nie mogłam myśleć, że to koniec czegoś co miało szansę rozkwitnąć i dać mi szczęście.
Chłopak stał wpatrzony we mnie, a jego wyraz twarzy uległ zmianie. Oczy przestały błyszczeć z podniecenia, a zaczęły z nadmiaru łez.
- Nie kocham cię.- dodałam po chwili. Spojrzałam na jego usta. Dolna warga zaczęła mu drgać. Cały zaczął się trząść. Jego oczy zaszkliły się jeszcze bardziej.
- Nie wierzę ci.- wyszeptał, przysuwając się do mnie.- Nie wierzę.- powtórzył, po czym złożył na moich ustach pocałunek. Starałam się jak mogłam, by go nie odwzajemniać. Od razu, odsunęłam go od siebie. Spłynęła mu jedna łza po policzku. Nie mogłam patrzeć jak płacze, bo mi samej robiło się jeszcze smutniej.
- Brit, proszę cię.- szeptał, starając się przyciągnąć mnie do siebie.- Popełniłem błąd, każdy ma do niego prawo. Daj mi jeszcze jedną szansę, błagam cię.
Spojrzałam na niego, nie wytrzymując już dłużej. Po moich policzkach zaczęły spływać łzy.
- Przepraszam.- powiedziałam cicho, po czym odwróciłam się na pięcie.
Wsiadłam do samochodu, zatrzaskując za sobą głośno drzwi. Zapięłam pas, czując jak serce co raz bardziej mnie boli. Tato odpalił silnik, a Chrisi zamknęła drzwi po swojej stronie. Spojrzałam w okno, na moich przyjaciół. Wszyscy mi machali, a niektórzy nawet płakali. Spojrzałam na Justina. Wybiegł ze swojego domu i dobiegł do samochodu. Stanął przy moim oknie. Musiałam jeszcze raz usłyszeć jego głos. Otworzyłam lekko okno.
- Proszę, nie jedź.- powiedział zachrypniętym głosem.- Daj nam szansę. Wiem, jestem kretynem, ale proszę. Nie, ja cię błagam.
- Justin…- wychlipałam, biorąc jego twarz w dłonie.
- Kocham cię, Brit. Proszę, wybacz mi.- łzy spływały mu po policzkach.
- Nie mogę.- wyszeptałam.- Żegnaj.
Zamknęłam okno i oparłam się o siedzenie. Justin odszedł od samochodu, pozwalając mu odjechać. Ruszyliśmy szybko.
Zostawiłam za sobą moje życie. Moje szczęście, radość. Innymi słowy, wszystko. Przeszłość postanowiłam zostawić za sobą i tak też zrobiłam. Nie mogłam myśleć, „co by było gdyby…” bo nie było „gdyby”. Była szara rzeczywistość, która z każdym kilometrem dalej od jego domu, dawała mi co raz bardziej w kość…cdn.