mini blogi w kilka sekund!

To dziś - ognisko .
Denerwuje się , ogólnie to trochę lipa bo nie wiadomo czy przyjdzie E , K . ; ||

Ale miejmy nadzieje , że wypali wszytko ;)
Ohoho , bd się działo %% ;d

Jak wiadomo będąc nastolatkiem coraz bardziej myśli się o tym by być już dorosłym, by robić to na co się ma ochotę i móc samemu o wszystkim decydować. Nie inaczej było ze mną. Jedną z pierwszych takich decyzji było zaprzestanie chodzenia na religię, a wkrótce potem i na msze. Miało to miejsce zaraz po skończeniu szkoły podstawowej(wówczas było to 8 klas). Bynajmniej nie zamierzałem jeszcze wtedy opuścić Kościoła Katolickiego, ale po prostu nie widziałem w tym żadnego sensu. Uważałem, że wystarczy jak sam będę się modlił do Boga i tyle, co zresztą starałem się regularnie każdego dnia robić. Dodatkowo coraz bardziej nie podobało mi się to, że coraz częściej na kazaniach słyszałem jakieś odniesienia do polityki. Uważałem, ze w Domu Bożym powinno się skupiać jedynie na sprawach związanych z Bogiem. Zastanawiała mnie też inna rzecz: czy najinteligentniejsza istota we wszechświecie jaką jest nasz Stwórca, naprawdę ma upodobanie w odprawianiu co msze jakiś rytuałów i powtarzaniu w kółko tych samych formułek. Trudno mi to było jakoś pogodzić z jego mądrością i miłością. Co Mu(Bogu) z tego przyjdzie, w duchu myślałem... Była też jeszcze jedna rzecz, która mnie irytowała, mianowicie księża którzy przychodzili po kolędzie i tylko patrzyli by dostać kopertę. Nie powodziło nam się zbyt dobrze i było to chociażby widać po urządzeniu mieszkania, ale ani razu nie usłyszałem żeby ksiądz odmówił przyjęcia pieniędzy. Nigdy też nie znalazł jakoś czasu, żeby dłużej porozmawiać o problemach rodzinnych jakie niestety miały miejsce w naszym domu. Dał jedynie obrazeczki, pokropił tzw."wodą święconą", zamienił może ze dwa-trzy zdania i tyle go było widać ale oczywiście kasę wziął. Od tamtych czasów kościół zaczął mi się kojarzyć jedynie z polityką i zarabianiem na wiernych. Chciałbym jednak zaznaczyć w tym miejscu, że to nie oznacza, że wszystkich duchownych Kościoła Katolickiego tak oceniam, jednak jako Instytucja takie właśnie wywarł na mnie wrażenie. Nadal jednak pomimo tych różnych dylematów wierzyłem w Boga i czułem potrzebę zwracania się do niego w modlitwie. Zdarzało mi się też od czasu do czasu pójść do kościoła, ale szedłem tam tylko dlatego, gdyż mniemałem jeszcze wówczas, że tak trzeba, że w tym miejscu zostanę bardziej wysłuchany. Taki stan rzeczy miał miejsce u mnie mniej więcej do 19-tego roku życia. Wtedy to po raz pierwszy usłyszałem o Świadkach Jehowy, a wkrótce potem nawiązałem z nimi kontakt. Napiszę jednak o tym w kolejnej części... (c.d.n)

***

Wiedziałem w czym rzecz, kiedy tylko spostrzegłem jego spojrzenie na sobie już wtedy, na boisku. Kiedy jeden z nich położy łapę na czymś, wtedy nie ma co mu wchodzić w drogę. A że wiedziałem, że położył łapę na Jerico, stąd mogłem się spodziewać, że nie mam czego przy niej szukać.

Oni za mną nie przepadają. Właściwie nie wiem czemu, w końcu jesteśmy do siebie w jakiś sposób podobni. Czarujący Mike mówi, że ta niechęć bierze się z różnic w naszych budowach, ze mają mnie za zwyczajnego niedorobieńca, niewykończonego, pieprzona arystokracja. Oboje jesteśmy zmuszani do różnych rzeczy – z tym, że ja nie doszedłem do końcowego etapu i z tego co mi wiadomo, nie będzie mi dane dojść. Rzeczy, które dla nich są naturalne, dla mnie pozostają przykrą koniecznością.

"Naćpany” Tony, tak o mnie mówią, rozumiecie to?

Kiedy po raz pierwszy ją zobaczyłem, usmarowaną jak nieboskie stworzenie, klęczącą przed tym motorem, pomyślałem sobie „oto materiał na niezłego mechanika”, bo sam wtedy miałem problem ze swoją maszynką i potrzebowałem kogoś, kto mi pomoże przy kilku rzeczach, wiecie. Sześciotłokowe silniki okazały się nie być jej specjalizacją, więc do niczego mi się nie przydała, ale wtedy chodziło już o coś innego.

Kiedy spojrzałem na nią po raz pierwszy, miałem wrażenie, że jest jedną z n i c h .

Była po prostu za ładna, jeśli rozumiecie o co chodzi. Efekt specjalny nałożony na podziurawiony asfalt parkingu, z nieskazitelną cerą i o oczami jak z reklamy gry komputerowej. Potem zobaczyłem filetowego sińca i mi przeszło – oni są niezniszczalni, odciąłbyś takiemu łeb i odrósłby jak ogon jaszczurce. Osobiście widziałem, jak pewnemu młodziakowi zrasta się złamana noga, to była kwestia chwili. Krwiak nie był czymś, co trzymałoby się na nich dłużej niż sekundę. To nie było to… a jednak coś w sobie miała.

Wydaje mi się, że ona coś wie. Ten nieszczery śmiech, kiedy oglądaliśmy u mnie „Draculę 2000” i niespokojne spojrzenie, które mi rzuciła kiedy zapytałem, niby żartem, jak zareagowałby na wampira chodzącego sobie po Allegan. Może w swoim życiu natknęła się na jednego z nich – w dzisiejszych niespokojnych czasach, kiedy widmo wojny gwałtownie przyczynia się do wzrostu liczby nowonarodzonych, sprawia to mniejszy problem niż można sobie wyobrazić.

On do mnie przyszedł.

Kończyłem właśnie pracę, było gdzieś koło dwudziestej – zajęcia co prawda kończą się wczesnym popołudniem, ale starsze klasy mają zajęcia gimnastyczne do wieczora – zgadnijcie, kto ogarnia burdel w hali sportowej? Jak zwykle schowałem piłki i szarfy do składziku, potem złożyłem klucz u pań sprzątaczek i skierowałem się w stronę parkingu.

Od razu poczułem się nieswojo. Szkolny parking, licząc z boiskiem i przestrzenią parku wydaje się wielki jak pole golfowe, a ja byłem na nim sam - było już ciemno, a latarnie nie świeciły, a ja zdążyłem pomyśleć, że administracja oszczędza nie tylko na stołówce. Wtedy poczułem czyjąś obecność za sobą. Odwróciłem się, ale nie dostrzegłem nikogo, nadal jednak nie mogłem wyzbyć tego paskudnego wrażenia, że jestem obserwowany. Przez głowę przeleciały mi wszystkie te chwile, kiedy się komuś naraziłem i wszyscy, którym zalazłem za skórę z Czarującym Mikem. Przez te lata mojego dziwactwa nazbierało się tego, jeśli wiecie co mam na myśli.

Sterczałem na płycie betonu i gapiłem się w ciemność, ale jak nikogo nie widziałem, tak nikogo nie zobaczyłem. Pomyślałem sobie, że jak nikt się nie pojawił, to raczej nikogo już nie spotkam, nie? Zrzuciłem moje zdenerwowanie na karb zeszło nocnego piwa i odwróciłem się, żeby odkręcić kranik w motorze.

On stał przede mną i nie mam na myśli mojego gruchota, tylko j e g o. Słowo daję, gdybym nie zaszedł przed wyjściem do łazienki, w tamtej chwili zlałbym się w gacie jak za starych dobrych czasów. Jego twarz była ukryta w cieniu, tylko na włosy padał blask księżyca, które zdawały się promieniować własnym światłem. Po raz kolejny uderzył we mnie bolesny fakt, czego namiastkę prezentuję.

- Kumplujesz się z nią? – zapytał tylko.

Kiwnąłem potakująco głową w odpowiedzi. Na więcej nie było mnie stać. Myślałem tylko o tym, że może wyciągnąć rękę i ukręcić mi kark jak dwudniowemu kurczęciu. Nie takie rzeczy już robili.

Postąpił krok w moją stronę i odruchowo się skuliłem. Jak teraz to sobie przypominam, nie czuję niczego więcej poza wstydem.
- Co wie? – krótkie pytanie. Cichy ton.
- Nic nie wie.
- Jesteś pewien?
Modliłem się, żeby mi uwierzył.
- Nic jej nie powiedziałem.
- To dobrze – pochylił się nade mną i światło przesunęło się po jego obliczu zniekształcając je i upodabniając do białej maski z czarnymi dziurami oczodołów. Błysnęły zęby – i niech tak zostanie.

Nieświadomie zacisnąłem powieki, czekając na cios, ale nic nie poczułem. Kiedy otworzyłem oczy, parking był pusty.

Muszę dać jej spokój. Dla naszego wspólnego dobra.

Pieprzony egoista. I tak wiem, że chodzi mi tylko o siebie.

On się po prostu uśmiechał.