mini blogi w kilka sekund!

Siedziałam przy stole w kuchni i skubałam swojego niedoprawionego kurczaka, coraz spoglądając na mojego beztrosko zachowującego się ojca. Prychnęłam zdenerwowana jego zachowaniem. Lisa spoglądała to na niego, to na mnie, wyraźnie nie wiedząc po której stronie sporu stanąć.
- Sheila, zjedz chociaż mięso. – odezwała się.
- Nie jestem głodna. – burknęłam.
Lisa wyczekująco patrzyła na ojca, jedna on zdawał się nie zwracać na to najmniejszej uwagi.
- Do diabła, Adam! Powiedz coś wreszcie.
- Niech robi co chce. – rzekł i dokończył swoją porcję.
- Tak?! W takim razie jadę z nimi na narty. – odparłam wstając.
- Mówiłem o jedzeniu, a nie o tym głupim pomyśle.
- On nie jest głupi! – stwierdziłam zdenerwowana i pobiegłam do siebie na górę.
Wszystko mogło byś świetnie. Wyjechałabym w góry z przyjaciółmi i chłopakiem i wszyscy byliby szczęśliwi. Ale nie! Zawsze musiało być tak, że ojciec się nie zgadza, bo według niego taki wyjazd nie ma sensu. Nawet nie potrafi wymyślić dobrego usprawiedliwienia na swoje zachowanie. Nie potrafi zrozumieć, że jedyne czego od niego potrzebuję to zrozumienie i miłość. Dlaczego on nie potrafi tego pojąć? Czasem czuję, że przez Jimmiego, ja już w tym domu nie jestem doceniania. Że najważniejszy jest mały, bo on potrzebuje mnóstwa opieki. A czy to, czego ja potrzebuje, się nie liczy?
W moim pokoju rozległa się piosenka Green Day – 16. Tak brzmiał mój dzwonek. Spojrzałam na wyświetlacz chociaż i tak wiedziałam kto dzwoni.
- Mhm, hej Justin. – odebrałam półgłosem.
- Cześć, miałaś zadzwonić jak tam, ale się nie odzywałaś więc pomyślałem że ja zadzwonię. – powiedział radośnie. – Rozmawiałaś z ojcem?
- Nie mogę jechać.
- Co? Czemu? – spytał smutno.
- Nie wiem. W sumie on chyba sam dobrze nie wie, ale teraz nie może tego odwołać bo to kwestia jego dumy. Jesteś facetem, więc pewnie coś o tym wiesz. Teraz nawet ze mną nie rozmawia, bo wie że będę mówić o tym. – westchnęłam.
- Może przyjadę do ciebie i spróbuję z nim porozmawiać?
- Jesteś kochany, ale to chyba nie pomoże. A nawet powiedziałabym że zadziała wręcz przeciwnie. – powiedziałam a Justin mruknął coś cicho.
- Postaraj się jeszcze z nim porozmawiać. Jeśli do jutra nie dostanę do ciebie wiadomości że z nami jedziesz to naprawdę do was przyjadę.
- Dziękuję. Pogadam z nim, spróbuję. Pa.
Rozłączyłam się i zaczęłam intensywnie wpatrywać się w obrazek przedstawiający jakiś ładny krajobraz górski. Góry, góry, góry. Strasznie zależało mi żeby tam pojechać, ale widać musiałam o to zawalczyć.
Po 20 minutach zeszłam na dół z nowymi argumentami i nową siłą do rozmowy. Odszukałam ojca w jego gabinecie jednak zanim zdążyłam się odezwać, zrobił to on.
- Przepraszam. – powiedział. Spojrzałam na niego z niemałym zdziwieniem. – No tak… Przepraszam że ci nie ufałem.
- Nie bardzo rozumiem. – powiedziałam wolno.
- Nie pozwalałem ci tam jechać ponieważ nie ufałem ci. Bałem się, że jeśli będziecie tam sami to się upijecie a w dodatku będzie tam twój chłopak więc… Hmm, no wiesz. Możecie zrobić coś głupiego. – wytłumaczył się a ja patrzyłam na niego niedowierzająco. Opadłam na fotel obok jego biurka i położyłam rękę na podłokietniku.
- Myślałeś, że byłabym do tego zdolna?
- Nie wiem. Trochę się przestraszyłem. Wiesz, po tym co przeżyłaś z matką albo z przyjaciółmi w zeszłe lato… - odchrząknął. – Zaczęłaś żyć we własnym świecie. Dzisiaj zrozumiałem, że się zmieniałaś a ja nie znam twojej nowej wersji.
- Myślę że mimo to nie powinieneś był mnie tak oceniać, ale w porządku, skoro mnie przeprosiłeś… Miło, że to do ciebie dotarło. A co do tego wyjazdu…
- Możesz jechać.
- Naprawdę? Uch, to było łatwiejsze niż myślałam. Ja się przygotowałam na kłótnie, a tu takie zaskoczenie… Rozmawiałeś o tym z Lisą prawda?
- No tak… - powiedział i lekko spuścił wzrok. Chyba pierwszy raz w życiu widziałam mojego ojca wyrażającego skruchę. Czułam się głupio po moim poprzednim zachowaniu, ale uważałam że zasłużył na takie traktowanie. Wtedy. Wstałam, przytuliłam go i pocałowałam w policzek.
- Dziękuję.

Wzięłam głęboki oddech i poczułam charakterystyczny zapach drewna i górskiego powietrza. Opadłam na łóżko w swoim pokoju który współdzieliłam z Laurą, Annabel i Lily. Ku mojej uciesze Eve nie przyjechała z nami. Wolała wyjazd do Miami razem ze swoimi bardzo bogatymi rodzicami. Spojrzałam na dziewczyny które siedziały podekscytowane na swoich łóżkach i rozglądały się po wnętrzu.
- Tak się cieszę że tu przyjechaliśmy! – odezwała się Laura.
- Tak, ja też! I Sam tu jest. Lepiej być nie może. – zachichotała Annabel.
- Och, proszę cię. Nikt nie przebije Justina! Zaszalejemy. – zażartowałam i wszystkie się zaśmiałyśmy.
- Uważaj bo powiem cioci co tu będziecie wyprawiać i każe Justinowi wracać! – pogroziła mi palcem Lily i też zaczęła się śmiać.
Naprawdę cieszyłam się że tu przyjechaliśmy. Że byli tu moi nowi przyjaciele. Że był tu Justin, chłopak na którym tak cholernie, jak jeszcze na nikim, mi zależało. Chciałam żeby między nami wszystko się udało. Postanowiłam tego nie spieprzyć, chociaż w sumie zawsze to sobie obiecywałam a nigdy nie wychodziło. Tyle że tym razem zamierzałam naprawdę się postarać i dać z siebie wszystko.
Westchnęłam i przeciągnęłam się leniwie. Było trochę przed 16.
- Ach, można poleniuchować. – mruknęłam.
- Nie sądzę że chłopcy nam na to pozwolą. – zachichotała Bel i szturchnęła mnie w ramię. – Szczególnie mi Sam, a tobie Justin. - zaśmiałyśmy się.
- Pewnie nie. Jednak mam nadzieję że nie będziemy już nigdzie wychodzić.
- Taaaa. Mi też się nie chce. – powiedziała Lily i tak jak ja opadła na swoje łóżko.
Moje marzenia się jednak nie spełniły. Po kilkunastu minutach przyszedł Justin, pocałował mnie i szepnął do ucha że za pół godziny zabiera mnie na spacer a potem na kolację. Nie mogłam nic na to poradzić i z szerokim uśmiechem zgodziłam się. Chciałam pobyć z nim sam na sam, czułam że tego po prostu potrzebuję.
Tak więc wskoczyłam w ciepłe ale ładne ciuchy, lekko podkręciłam włosy i zrobiłam sobie delikatny, szary makijaż.
Rozległo się pukanie do drzwi. Z uśmiechem do nich podeszłam i otworzyłam je. Ukazał mi się Justin w całej okazałości. Trzymał w dłoni jedną czerwoną różę i wyglądał bardzo pociągająco, nawet w tej wielkiej kurtce. Na twarzy miał wymalowany piękny uśmiech który podkreślał jego rysy.
- Tak się cieszę, że cię mam. – przytuliłam się do niego i wzięłam kwiatka.
- Jak najbardziej nawzajem. – złapał mnie za rękę. – Możemy iść?
- Tak, chodźmy. – odpowiedziałam i zostawiłam podekscytowane dziewczyny w pokoju, będąc skazana na ich komentarze i pytania kiedy tylko wrócę.
Kiedy wyszliśmy na zewnątrz poczułam mróz. Justin spojrzał na mnie opiekuńczo i objął mnie tak że od razu zrobiło mi się cieplej. Wtuliłam się w jego tors i zaczęliśmy iść przed siebie. Czułam zapach jego perfum które miał na sobie kiedy pierwszy raz się całowaliśmy. Uśmiechnęłam się szeroko. Justin spojrzał na mnie pytająco.
- Ładnie pachniesz. – zaśmiałam się.
- Jesteś psychiczna. – odparł i zrobił to samo.
- Ale za to mnie… - przerwałam bo już prawie powiedziałam ‘kochasz’ – cenisz.
- W sumie to też. – uśmiechnął się i cmoknął mnie w czoło.
Szliśmy wolnym krokiem co chwila wtrącając swoje opinie na temat pięknej okolicy lub po prostu rozmawiając nawet o absurdach. Bawiłam się cudownie. Raz Justin powiedział coś bardzo śmiesznego i zaczęłam śmiać się tak głośno że okoliczni ludzie zaczęli gromić wzrokiem, ale ja na to nie zważałam…

Justin odsunął krzesło tak abym mogła usiąść i pomógł mi je dosunąć. Po chwili sam siedział już naprzeciwko mnie.
- Jaki z ciebie dżentelmen. – powiedziałam szarmancko i spojrzałam mu w oczy. – Coraz bardziej mnie zaskakujesz.
- Jeszcze nie jednym cię zaskoczę. – powiedział tajemniczo i zajrzał w Menu.
Zaczęłam mu się bacznie przyglądać. Analizowałam każdy cal jego twarzy którą już tak naprawdę dobrze znałam. On był tak przystojny, że czasem zastanawiałam się co on we mnie widzi. Według mnie nie byłam zbyt ładna, czy też jakaś strasznie zabawna albo coś takiego. Byłam po prostu Sheilą. Zwykłą, nastoletnią dziewczyną która zabujała się w cóż, idealnym chłopaku. To było takie cudowne, że aż nierealne…


Widziałem radość na jej twarzy. Uwielbiałem patrzeć na jej oczy, usta, włosy. Uwielbiałem czuć jej zapach i smak jej ust. Uwielbiałem z nią przebywać. I karciłem siebie w myślach za moją głupotę. Za to, że nie potrafię docenić tego co mam. Ona mogła być przez to poszkodowana, co robię. I na pewno by taka była, gdyby tylko się dowiedziała...
________________________________________________________________________

Kocham was. Na prawdę was kocham. Jesteście ze mną w tak trudnej dla mnie chwili i pomagacie mi. Jesteście wspaniałe. Postanowiłam napisać rozdział i zobaczyć czy będzie dużo komentarzy. Ale zdecydowałam że napiszę jeszcze jeden, bo ten mi nie wyszedł. Nie mówcie że jest dobry, bo nie. Jest nudny i dziwny... Strasznie mi się nie podoba, w dodatku nic w nim nie ma. Ale musicie mnie zrozumieć. Wczoraj zakończyłam ważną dla mnie dotychczas przyjaźń i ciężko było mi z tym pisać. Proszę, zrozumcie to. Obiecuję że następny rozdział będzie lepszy, a kiedy już go zamieszczę i zobaczę ile osób czyta, wtedy podejmę ostateczną decyzję.
Na razie z wami jestem. Dziękuję :)