mini blogi w kilka sekund!

19. „Teraz miałam już stu procentową pewność, że jestem w nim zakochana.”

- Jutro pójdziemy do twojej starej szkoły i uzgodnimy szczegóły nauczania w domu. Powinni ci przydzielić jakiegoś przyzwoitego nauczyciela.- powiedział mój tato, biorąc łyk soku pomarańczowego.
Spojrzałam na zegarek i westchnęłam. Wskazywał siedemnastą. Dziś zamierzałam się jeszcze spotkać z Sarą i Caitlin. Miałyśmy pochodzić po okolicy. Okazało się, że tu nie jestem aż tak sławna i nie grożą mi paparazzi lub psychicznie fani.
- No dobra, idź już.- zaśmiał się, wstając z kanapy.
Szybko pobiegłam na górę, chcąc przebrać się i jak najszybciej wybiec z domu. Wybrałam taki zestaw. Uśmiechnęłam się do swojego odbicia w lustrze i zeszłam na dół. Ubrałam na siebie skórzaną kurtkę i byłam już gotowa do wyjścia. Wyciągnęłam z torby telefon i zadzwoniłam do Caitlin. Okazało się, że dziewczyny są już pod moim domem. Szybko z niego wybiegłam, wpadając im prosto w ramiona. Zaczęłyśmy się śmiać i żartować. Tak nam zeszła połowa drogi do skateparku, do którego postanowiłyśmy się dziś udać. Opowiadałam im o mojej karierze, szkole i Joshu. Dziewczyny zbytnio nie chciały o nim słychać, sama nie wiem dlaczego. Powiedziałam im, że jutro tutaj przyjedzie i wtedy będą miały okazję go poznać. To również ich nie ucieszyło.
Skatepark był olbrzymi, pomazane rampy dobrze oświetlone. Było tu wiele nastolatków. W tłumie nie wypatrzyłam nikogo znajomego. Poszłyśmy na ławkę i tam znów zaczęłyśmy rozmawiać. Tym razem to one opowiadały o sobie i zmianach w naszej szkole. Ciągle się śmiałyśmy i wypatrywałyśmy ładnych chłopaków. (tu macie songa, na serio super). Mi wpadł tylko jeden w oko. Miał czarny kaptur na głowie i był razem z kumplami na jednej z band. Nieźle sobie radził, robił wiele skomplikowanych figur.
- Hej, kto to jest?- spytałam, wskazując na niego dyskretnie palcem.
- Nie poznałaś?- spytała oburzona Caitlin.- Przecież to Justin.
Zaniemówiłam, na co dziewczyny wybuchły śmiechem. To przykuło uwagę paczki Justina i samego chłopaka. Wszyscy patrzyli na nas, a Justin stał wgapiony we mnie. Wyglądał tak mrocznie z czarnym kapturem na głowie i tych swoich rurkach z opuszczonym stanem. Pamiętam, jak kiedyś marzyłam, by był właśnie taki mroczny. A teraz? Stał się taki i wcale mi się to nie podobało. Zauroczona, odwróciłam do niego wzrok i przełknęłam ślinę.
- Hej, co jest?- spytała Sarah, a ja pokiwałam przecząco głową.
- Najgorsze jest to, że nie wiem. Kiedy go tylko widzę, coś dziwnego się ze mną dzieje.- postanowiłam się przed nimi otworzyć.- Odczuwam dziwne pragnienie przytulenia się do niego albo pocałowania go. To jest tak niesamowicie dziwne. Jakbym wciąż…
- Go kochała.- uzupełniła Cait, a ja kiwnęłam głowa.- Zawsze jest szansa, że znów…
- Nie, to wykluczone!- powiedziałam trochę głośniej, niż chciałam.- Ja i on to już przeszłość. Teraz jest Josh, moja kariera i ten konkurs, dla którego tu przyjechałam.
Dziewczyny tylko wzruszyły ramionami i powróciłyśmy do naszej wcześniejszej rozmowy o studiach. No tak, teraz miałyśmy już tylko skończyć liceum i pójść na studia. Nie wiedziałam jeszcze jaki kierunek wybiorę i czy studiowanie w ogóle będzie możliwe w moim przypadku. Zresztą, do tego zostało jeszcze pół roku. Miałam dużo czas na zastanowienie.
Gdy na dworze zrobiło się już całkowicie ciemno, uznałyśmy że pora już wracać. Justin wraz z kolegami też już poszli. Rozstałam się z dziewczynami, gdy do mojego domu pozostało już tylko kilka metrów. Myślałam nad tym co się dzisiaj i wczoraj wydarzyło. Czy to faktycznie możliwe, że wciąż go kochałam? Przecież to co mi zrobił dwa lata temu było nie wybaczalne. A jeżeli to wcale nie było tak jak myślałam? Może gdybym dała mi się wytłumaczyć, dziś wyglądałoby to inaczej. Z drugiej strony, nie zostałabym gwiazdą i nie poznała Josha. Skoro jednak znów przywiało mnie do tego miasta, to może był jakiś znak, by zacząć od nowa. Ale czy byłabym do tego jeszcze zdolna?
Podobne myśli kłębiły się w mojej głowie, nie dając mi spokoju. Kroczyłam po ciemnych uliczkach oświetlonych jedynie przez latarnie. Przechodziłam właśnie obok jakieś ciemnej, ślepej uliczki, kiedy ktoś złapał mnie za kurtkę i do niej wciągnął. Już chciałam zacząć krzyczeć, kiedy znajomo delikatna dłoń zasłoniła mi usta. Chłopak położył sobie palec na ustach i ściągnął kaptur. Uśmiechnęłam się z ulgą i odetchnęłam.
- Boże, nie strasz mnie tak więcej.- powiedziałam, wciąż szybko oddychając.
Justin nic nie mówił. Patrzył na mnie z delikatnym uśmiechem na ustach, zagryzając sobie dolną wargę. Wyciągnął rękę z kieszeni i pogłaskał mnie delikatnie na policzku. Powinnam się odsunąć, ale ja miałam ochotę tylko przylgnąć do niego całym ciałem i mu się oddać. On chyba czuł to samo. Jego ręka powędrowała na moja talię i zbliżyła nasze ciała do siebie, a druga na zimną ścianę, za mną. Patrzyliśmy na siebie jakby zaczarowani.
- Na jak długo wróciłaś?- spytał lekko zachrypniętym głosem.
- Dwa miesiące.- odpowiedziałam szeptem.
Chłopak zbliżył do mnie swoja twarz. Jego usta były niebezpiecznie blisko moich. Czułam się jak dwa lata temu. W sumie to tak jakby tego czasu nie było. Ręką dotknęłam miejsca gdzie powinno być jego serce. Biło szybko, nierówno. Zresztą, tak jak moje. Oblizałam dyskretnie wargi, gdy już prawie się nimi dotknęliśmy. I wtedy przed oczami pojawił mi się Josh. Przecież jutro miał tu przyjechać.
- Justin, ja nie mogę.- powiedziałam cicho, a on zamarł. Odsunął się lekko, ale tak byśmy wciąż dotykali się ciałami.- Ja mam chłopaka.- dopowiedziałam, a on od razu spoważniał.
Odchrząknął i odepchnął się od ściany za mną. Zabrał dłoń z mojej talii i ponownie założył kaptur.
- Więc nie powinienem wchodzić mu w drogę.- stwierdził, wycofując się do tyłu.- Miło było cię spotkać, Brit. Wypiękniałaś.- powiedział na odchodnym, po czym zniknął w ciemnościach uliczki.
Wypuściłam powietrze z ust, które najwyraźniej tam wstrzymałam. Odetchnęłam głębiej i powróciłam na drogę główną. No pięknie, po prostu rewelacyjnie. Teraz miałam już stu procentową pewność, że jestem w nim zakochana …cdn.

Krztuszę się sobą. Duszę wspomnieniami. Rzygam teraźniejszością. Spierdoliłam wszystko to co miało jakikolwiek sens, pozwoliłam odejść tym,którzy powinni zostać. Nie życie jest piękne a chwile. Momenty zostające w naszej głowie tak długo aż ich nie ukryjemy.Żyjemy na pozór, na przekór, na opak, na swój sposób, na dwa tryby, na niby. Wybieramy źle, fatalnie, najgorzej, dobrze, trafnie, rzadziej najlepiej. Kochamy za mało, za późno, za wcześnie, za bardzo, za coś. Nigdy nie robimy czegoś tak jak powinniśmy. Rozumiemy i widzimy swój błąd po sprawie. Ludzie to ciekawe istotki. Potrafimy byś wszystkim a zarazem niczym. Potrafimy kochać a zarazem w tej samej chwili nienawidzić. Jak pomyślę, ile spieprzyłam, to mam ochotę sama sobie przypierdolić. Jednak po co samemu siebie dołować? Po długim nie ogarnięciu należy podnieść dupę i chociaż spróbować. Bo nie mając już nic - co szkodzi ?

O5.O2.2O12

Dziś trzeba było rano wstać, chociaż tak jak mówiłam męczyłam się do 4 rano. Wszystkie te nieogarnięte myśli, poczucie winy itp. Podniosłam się z łóżka, a raczej z czołgałam, jak co rano. Pognałam do łazienki i wzięłam gorącą kąpiel. Leżałam w wannie, ze słuchawkami. Ostatnio towarzyszą mi codziennie. Spojrzałam na godzinę i jak poparzona wyskoczyłam z wanny. Szybko ogarnęłam się, założyłam płaszcz, glany i wyszłam bez słowa. Było mi nieco zimno, miałam pod spodem leginsy. W sumie, po co wyszłam? Stwierdziłam ,że muszę przemyśleć wszystko w samotności. Wyłączyłam telefon. I zmierzałam w stronę lasu. Las wydawał się piękny, panowała w nim zupełna cisza co mnie zdziwiło. Usiadłam na pieńku, jakieś 200 m od wejścia do lasu. Myślę, kurde.. czemu ja się tak przejmuję tym ,że Go nie ma? może ja coś do niego czuję? - westchnęłam. nie! to wykluczone.. a może jednak, tylko dla niego robię takie głupoty. Dla niego poszłabym nawet na koniec świata. kocham go? nie.. nie kocham. Kopnęłam kamień, podniosłam się zdenerwowana i wrzasnęłam sama do siebie - NIE MOGŁAM SIĘ W NIM ZAKOCHAĆ! TO CHORE. - oburzona ruszyłam w stronę ulicy, oczywiście żaden samochód nie chciał się zatrzymać. W końcu któryś z rzędu był uprzejmy i mogłam przejść. Szłam powoli do domu, oczywiście jak już doszłam to mama miała pretensje gdzie byłam tyle czasu, patrze na zegarek.. kurde, zeszły mi się 2 godziny. Co ja tyle czasu robiłam? Skoczyłam do kuchni po gorącą herbatkę i ciasto z lodówki. Jak zwykle byłam głodna, a lodówka była pełna lecz pusta. PEŁNA SYFÓW KTÓRYCH NIKT NIE JE. Zabunkrowałam się w pokoju, odpaliłam muzykę i położyłam się na łóżku. Myślałam jak to ludzie się zmieniają, jeszcze niedawno nie było dnia, który przesiedziałabym sama w domu. A teraz jestem skazana na samotność i cały dzień czatuje przed komputerem. WSPANIALE.
+ fakt ,że jutro szkoła, wykańcza mnie całkowicie..