mini blogi w kilka sekund!

Ostatnio wpadałam do brata na zielone i oglądaliśmy dziwne filmy - to jest nasz sposób na zacieśnianie więzi powiedzmy rodzinnych. Koło czwartej nad ranem leciał jakiś totalnie nudny film z Evanem MacGregorem w roli strażnika kostnicy i choć wszystko było tak ekscytujące jak obcinanie paznokci mojej babci (no ba, moje obowiązki nie kończą się na braniu renty), to zapamiętałam jeden cytat - koleś prowokuje bydło w lokalu i dostaje wpierdol:

Ja oczywiście poczułam, bo Marcin zaczął obok mnie rzygać i to nie było miłe uczucie, ale nie w tym rzecz. Do człowieka wraca świadomość, że nic nie jest w stanie go ruszyć. Tyle tego całego gówna na świecie, że się odechciewa. Masz guza mózgu, okej, a wiesz że Kim Kardashian wydała drugiego pornola?

Ostatnio miałam rocznicę mojego pojawienia się na ziemskim padole, akurat przysłali wyniki z bydgoszczy i dostałam prezent, nic się nie poprawiło. Nic. Nic.

Nie cierpię Comy, Rogucki nieźle działa mi na nerwy, pieprzy jak jakiś cholerny kaznodzieja, choć siostrze i jej lasce kupiłam bilety na koncert w Odnovie (kiedy to było?). Ale ta zacna pieść raczy moją czystą duszę i... mniejsza z grafomanią, ujdzie ten kawałek. Jakoś wpisuje się w mój cukierwkurwkowy nastrój.

Tyle razy próbowałem szeptów, celebracji, miłosnych zaklęć, kłamstw

Tak mi przykro, o tak mi przykro
Chciałbym jeszcze raz

Nie zwracał na nią uwagi.

W Waszyngtonie nie było człowieka, który przeszedłby obojętnie obok jej urody, jednak w tym miejscu wszystko zdawało się mieć inne, bez porównania gorsze znaczenie. Wspominała z żalem wielbicieli z liceum – szczególną tęsknotą darzyła Matta Stevensa, najprzystojniejszego chłopaka w szkole i obiekt westchnień wszystkich uczennic, którego zaloty odrzuciła. W pewnym sensie, wystarczała jej sama świadomość wzbudzania w innych żarliwych doznań, samej zachowując uczuciową autonomię.
A jedyna osoba, wobec której byłaby gotowa z niej zrezygnować, jej nie dostrzegała.
Oczywiście, nie unikał jej, wprost przeciwnie, był dla niej miły… i na tym się właściwie kończyło. Nie miała okazji pobyć z nim sam na sam, bo zawsze ktoś był w pobliżu, a jego samego rzadko widywała – zwykle przesiadywał samotnie w swoim pokoju na piętrze, bądź znikał gdzieś wieczorami na cale godziny. Cały dom zajmował się teraz jakimiś podejrzanymi sprawami, w których ona nie miała udziału – przyzwyczajona do bycia w centrum uwagi, czuła się zwyczajnie ignorowana.
Zszedł razem z nimi na dół, a ona ponownie zachwyciła się jego widokiem. Moment, kiedy schodził po schodach i obrzucił ją przelotnym spojrzeniem, mogłaby przeciągać w nieskończoność.
Potem Esme zapytała, kto wybiera się na mecz, a on niemal zrezygnował, wymawiając się jakimś błahym powodem, kiedy zaczepił go ten wielki chłopak:
- Co jest, mały Jazz ma dość wrażeń?
- Wiesz co, zmieniam zdanie. Tylko po to, żeby skopać ci ten wkurzający tyłek.
W duchu stwierdziła, że coraz bardziej lubi Emmeta.

Jako, że było ich dziewięciu – Aleksyn wybierał się na spacer z psem – musieli zapakować się w dwa samochody. Szybko zorientowała się, że Jasper będzie jechał wozem z Rosalie i jej ukochanym, więc skierowała się w tamtą stronę.
- Nie jedziesz z Bellą? – odwróciła się do niej Rose, kiedy siadała obok jej przyszywanego brata na tylnym siedzeniu.
- Nie – wymruczała, zerkając z boku na jej sąsiada i usiłując nie zdradzić się rumieńcem.
Rosalie obrzuciła ich dwójkę dziwnym spojrzeniem i uśmiechnęła się pod nosem.
- Jedziemy – czy jej się wydawało, czy w głosie jej kuzynki nie pobrzmiewała nuta niedowierzania?
- Jak sobie pani życzy – powiedział Emmet, wrzucając bieg.
Terenówka ruszyła, wbijając pasażerów w fotel, przy wtórze donośnego ryku silnika. Renesmee natychmiast pożałowała swojego kroku, bowiem obijała się jak marionetka po siedzeniu, podczas gdy Jasper ze stoickim spokojem wkładał czapkę z daszkiem na głowę. Kiedy dotarli na polanę, była cała obolała od uderzania ciałem w ramę auta.
Reszta natomiast wysiadła spokojnie, bez śladu najdrobniejszych obrażeń.
- Musisz zmienić paliwo – powiedział Jasper, rzucając bratu kij baseballowy. – Samochód nie może się rozpędzić.
Nie może się rozpędzić? Była przekonana, że to właśnie robił: pędził jak szalony.
- Nie bój głowy, zmieniam opałówkę i pokaże, na co go stać – roześmiał się kierowca, zgrabnie przechwytując pałkę.
Jeśli nie osiągnął szczytu swoich możliwości, to jak miała nazwać wariacką jazdę, w jakiej uczestniczyła?
- Co tak ładnie pachnie? – zapytała nagle Bella.
Renesmee stała tak blisko Jaspera, że zauważyła, jak ten nieruchomieje.
- Już nie czuję – poprawiła się zaraz.
Rozluźnił się nieco, ale nadal wyczuwało się w nim napięcie.
- Gdzie jest sędzia? – ktoś zadał pytanie.
Esme podniosła rękę.
- Ja jestem w tym najlepsza – powiedziała. – Bynajmniej nie oszukuję.
- Ostatnim razem faktycznie należały nam się punkty – Alice wyszczerzyła zęby w niewinnym uśmiechu.
Emmet żartobliwym gestem zerwał jej baseballówkę z głowy.
- Całe osiemnaście punktów? – zapytał z czapką w wyciągniętej ręce, naigrywając się z podskakującej siostry. – Mała spryciara!
Edward podrzucił piłkę w dłoni.
- Nie wierzę, nadal oszukujecie grając w baseball?
- Zdziwiłbyś się, jak bardzo – podsumowała Esme. – Em, oddaj Alice jej czapkę.
Carlisle podzielił drużyny, przydzielając ją do Rosalie, Emmeta i Edwarda (on na pewno zadba, żeby nic ci się nie stało, stwierdził Carlisle), sam miał grać z Alice, Bellą i, ku jej wielkiemu rozczarowaniu, z Jasperem.
Szybko zrozumiała, co Carlisle rozumiał przez swoje słowa, umieszczając ją w jednej drużynie z Edwardem. Do tej pory brała udział jedynie w ludzkich rozgrywkach na sportowych zajęciach, jednak to, czego teraz była świadkiem nijak miało się do jej poprzednich doświadczeń. Wampiry grały agresywnie i brutalnie, przy tym wszystkim tak szybko, że sama, choć płynęła w niej krew nieśmiertelnych, miała trudności z orientowaniem się w wynikach.
- Aut! – zarządziła Esme na rundkę Alice. Ta wydęła wargi i ustawiła się na swoim polu. – Piłka dla Rosalie!
Wymierzyła i rzuciła do Emmeta, który odbił ją z siłą, która wyrzuciła piłkę daleko za boisko. Renesmee skrzywiła się, pewna straconego punktu, ale nie zobaczyła przy sobie swojego ojca. Zakręciła się zagubiona wokół własnej osi i zobaczyła go, wybiegającego zza drzew z piłeczką w ręce.
- Wooo, Edward dalej w formie! – zawył Emmet.
Potrząsnęła z niedowierzaniem głową.
Teraz przy kiju był Jasper.
- Dalej Jazz, przestań się ociągać! – brat krzyknął do niego z drugiej strony boiska.
Ze swojego miejsca widziała, jak na usta Jaspera wpełza mściwy uśmiech. Zadrżała na ten widok.
Zakręcił od niechcenia młynka kijem.
- Już do ciebie leci, kochanie.
I uderzył.
Piłka przecięła ze świstem mgliste powietrze z prędkością blisko dwustu mil na godzinę i trzasnęła w Emmeta z mocą, która wyrzuciła go dwadzieścia stóp za boisko.
Niczym na spowolnionym tempie widziała, jak masywne ciało jej kuzyna unosi się w powietrze i w chmurze błota i kępek trawy ląduje na ziemi przy wtórze huku, który idealnie zsynchronizował się z grzmotem pioruna.
Krzyknęła ze zgrozą, ale chyba nikt jej nie słyszał. Rozejrzała się wkoło zdezorientowana, ale nie znalazła poparcia dla własnych obaw.
Jej towarzystwo zaśmiewało się do rozpuku.
Nawet Carlisle, zawsze dystyngowany, ocierał załzawione oczy i krzyknął:
- Em, nie warto drażnić najszybszego pałkarza w Michigan!
Tymczasem poszkodowany podniósł się na nogi z niewyraźną miną.
- Dajcie mi go jeszcze raz! – zagroził.
- Na dziś koniec faulowania! – uprzedziła Esme, ale jej kąciki jej ust uparcie drżały. – Bella przy piłce!
Bella odrzuciła z wdziękiem ciemne włosy i zamachnęła się do rzutu. Rodzice znajomych Renesmee byli starzy i nie dorównywali urodą jej rodzicielom, z tego powodu przedstawiano ją jako ich kuzynkę. Nieświadomie poczuła dumę. Naraz przypomniała sobie zdarzenie sprzed chwili i poczuła lęk przed własnym biegiem do bazy.
- Nie ma się czego bać – usłyszała przy sobie melodyjny głos.
Prawie podskoczyła, kiedy zobaczyła przy sobie Jaspera.
- Emmet jest silny jak wół – dodał, najwidoczniej biorąc jej maślane spojrzenie za przejaw niedowierzania. – Nic mu nie jest.
Właśnie była wpatrzona w jego rzęsy; proste i gęste, wyraźnie odcinające się na tle białej skóry, kiedy przypomniała sobie o jego darze wyczuwania emocji i w myślach kazała się sobie uspokoić.
- To ty jesteś bardzo silny – podniosła palec wskazujący do ust i gestem, który tylko w pewnej części był nieświadomy, dotknęła dolnej wargi. Zazwyczaj to wystarczało, żeby rozproszyć uwagę rozmówcy – naprawdę mocno nim zarzuciło.
Wzruszył ramionami.
- Nie widziałaś go w akcji – powiedział tylko.
Opadły jej ręce. Nie zadziałało!
Chmura, która jakiś czas temu zawisła nad ich głowami, zagrzmiała ponuro i pierwsze krople deszczu uderzyły o murawę.
Nie przerywaliby gry z tak błahego powodu, ale Edward zwrócił uwagę na Renesmee, stojącą w koszulce na deszczu i zgodnie zarządzono koniec meczu.
- Zbieramy się!
Jasper obrzucił krytycznym spojrzeniem jej ubranie i zdjął z siebie cienką kurtkę.
- Załóż to – powiedział, zakładając jej na ramiona okrycie. Przeszły ją dreszcze, kiedy jego palce zetknęły się z jej nagą skórą. – Rozchorujesz się.

- Nie jedziesz? – zapytała, kiedy nie ruszał się w stronę samochodu.
Pokręcił przecząco głową. Zauważyła, że zerknął w stronę czarnej ściany lasu.
- Mam coś do załatwienia.
W tej chwili zrównała się z nimi reszta i dosłownie została zaciągnięta do auta.
- Wskakuj, istne oberwanie chmury – narzekała Bella.
Ruszyli. Kiedy Renesmee obejrzała się za siebie, nie zobaczyła niczego poza strugami deszczu na szybie.

Patrzcie co znalazłam, kupie sobie taki uciekający stół lub w podobnym stylu... Już to widzę, na nim mały drewniany wazonik z sztucznymi czerwonymi gwoździkami i różyczkami....ja to jestem ekscentryczka.

___________________________________________

- Co mamy? – zapytał Edward, opierając ręce na wielkim stole w biurze Carlisle. Oprócz nich, znajdowali się tam Emmet z Jasperem i Alice z Bellą. Ta ostatnia była ciekawa obeznania z tematem, dlatego zrezygnowała z partyjki scrabble w salonie z resztą rodziny na rzecz dowiedzenia się kilku szczegółów w sprawie, która w gruncie rzeczy sprowadziła ich do tego miejsca. Renesmee wyraziła przemożną chęć uczestniczenia w spotkaniu, ale jej ojciec uznał, że okaże się bardziej pomocna, nie mieszając się do tej sprawy.
- Po pierwsze, zapach – zaczął Carlisle, stawiając na stole skomplikowane urządzenie, które przy bliższych oględzinach okazało się być złożonym mikroskopem.
Głos przejął Jasper.
- Miły, świeży, w niczym nie przypominający żadnego znanego zapachu – zaraportował zwięźle, niczym na wojskowym apelu. – Bardzo pociągający.
Edward spojrzał na Bellę i skurcz uśmiechu przebiegł przez jego twarz.
- Następnie tętno.
- Niewyczuwalne do momentu, w którym stres nie zerwał hamulców samokontroli.
- Przewidywania? – Carlisle zwrócił się do Alice.
- Nie jest widoczna – odpowiedziała natychmiast. – To może oznaczać tylko…
Carlisle powstrzymał ją ruchem ręki.
- Wstrzymajmy się z tym chwilę – ponownie spojrzał na Jaspera. – Inne uzdolnienia?
- Pod wpływem silnych emocji, niekontrolowane siły destrukcyjne. W tym przypadku eksplozja dwucalowej szyby.
Zebrani spojrzeli po sobie ze zdziwieniem. Dotychczas wydawało się oczywiste, że „niekontrolowane siły destrukcyjne” były efektem używania pięści, nie umysłu. Widocznie problem był bardziej złożony, niż mogli przypuszczać.
- Na koniec, rozległe rany cięte na przedramieniu, ponadto ślady ugryzienia przez wampira.
Po tych słowach zapadła cisza. Każdy przetrawiał te informacje na swój sposób.
- To oczywiste, że wie o wampirach – powiedziała w końcu Bella. – Pytanie, czy wie o nas?
- Tego mamy się dowiedzieć – odparł Carlisle. – Zanim przejdziemy do konkretów, poproszę was o chwilę uwagi.
Zbliżył się do mikroskopu i uwagę zebranych zwrócił skrawek białej tkaniny umieszczony w probówce obok jego podstawy. Carlisle delikatnie ujął buteleczkę między kciuk i palec wskazujący, tak żeby wszyscy mogli się jej dobrze przyjrzeć.
- Dzięki spostrzegawczości Jaspera, który zdobył tworzywo styczne z jej krwią, mogłem przyjrzeć się jej materiałowi genetycznemu – poprawił szklaną płytkę na podstawce mikroskopu. – Choć tkanina była przemoczona, a samego surowca niewiele, to udało mi się wyłuskać z włókien odrobinę płytek.
- Efekty? – zapytał Edward.
Carlisle uśmiechnął się wyrozumiale.
- W obecnej sytuacji, nadzwyczaj zaskakujące. Badane płytki krwi nie różniły się niczym w budowie od ludzkich ciałek czerwonych.
- To w czym problem? – głos Emmeta był pełen zawodu.
- Chwileczkę – zastrzegł ten. – Powiedziałem, że krwinki nie różnią się budową, nie wspomniałem o ich zachowaniu.
Edward obrzucił go pytającym spojrzeniem i Carlisle skinął przyzwalająco w kierunku mikroskopu.
- Co widzisz? – zapytał, widząc jak Edward przykład oko do okularu i wpatruje się w skupieniem w obraz.
Nagle ten odsunął się gwałtownie od stołu, jakby spojrzał w oczy potworowi.
- To… to żyje – wykrztusił powoli. Na jego twarzy malowało się bezgraniczne zdumienie – mnoży się.
- Otóż to – potwierdził Carlisle.
Emmet odsunął niecierpliwie stojące mu na drodze krzesło i również pochylił się nad mikroskopem.
- Ja cię kręcę! – zawołał. – Faktycznie, dzieli się!
Bella odczekała, aż Alice skończy oględziny i sama przyjrzała się zjawisku. Kiedy skończyła, jej wargi były zaciśnięte.
- To nie jest normalne – powiedziała tylko. – To nie powinno występować w naturalnym środowisku.
- Alice nie widzi jej w swoich wizjach – wrócił do poprzedniego zagadnienia Carlisle, na co ta skinęła głową. – Myślę, że niezwykłe zachowanie jej tkanki jest ostatecznym dowodem na to, że istota, z która mamy do czynienia nie należy do żadnego ze znanych nam gatunków.
Jasper stał nieruchomo. Zdążył wcześniej zapoznać się z tymi informacjami, tak więc jego emocje były daleko bardziej powściągliwe. Przynajmniej na zewnątrz.
- Co proponujesz? – zapytał.
- Jak to co? – na twarz Emmeta wpłynął dobrze wszystkim znany wyraz ekscytacji. – Zwijamy panienkę i wyduszamy z niej prawdę!
Napotkał miażdżący wzrok Jaspera i zwątpił.
- Nie wyduszamy?
- Jak mówiłem, musimy działać ostrożnie – ponownie zabrał głos Carlisle. – Sprowadziłem cię tutaj – tu skinął głową w kierunku Edwarda, w tej chwili obejmującego ramieniem żonę – bowiem masz coś, co może się nam przydać.
- Chcesz, żebym zajrzał do jej umysłu – stwierdził z namysłem.
W tej chwili drzwi uchyliły się ostrożnie i wyjrzały zza nich tycjanowskie loki Renesmee.
- Rosalie mówi, że dzisiejszy wieczór jest idealny na mecz baseballu – zaszczebiotała, ignorując karcące spojrzenie Belli. Jej wzrok prześlizgnął się po zebranych i zatrzymał na Jasperze – Esme twierdzi, że jeśli chcecie się załapać na partyjkę, musicie zejść na dół.
- Ma rację – przytaknęła Alice, po krótkiej chwili wsłuchiwania się w swój umysł. – Przekaż, że zaraz schodzimy.
- Właśnie skończyliśmy – wtrącił Edward. Kiedy ruszyli do wyjścia, uścisnął Carlisle dłoń, kończąc dyskusję jednym zdaniem – możesz na mnie liczyć.

Leżeli na łóżku w jego pokoju, a nad nimi unosiły się smugi dymu tytoniowego. Kompletnie ubrani, pili schłodzonego budweisera i palili papierosy, gapiąc się w poznaczony zaciekami sufit.
- Nie zaczęliśmy nawet pracy nad referatem – powiedziała Jerico.
Tony zaciągnął się z namysłem swoim camelem i powoli wypuścił dym.
- Niedobrze – skwitował. Bąbelki podeszły mu do gardła i beknął cicho. – Referaty w szkole to podstawa.
Dłuższą chwilę milczeli, każdy wsłuchany w melodię grającą mu w głowie. Ciszę przerwał zachrypnięty głos Jerico:
- Wiesz, że jesteś dla mnie jak brat – zaczęła. – Ale jest coś, czego o mnie nie wiesz.
Obrócił głowę w jej stronę. Przed sobą miał jej profil, wpatrzony nieruchomo przed siebie.
- Jeśli się nie mylę, to nie wiemy o sobie kupy rzeczy – zauważył.
Przemilczała to. Wzięła od niego papierosa i zaciągnęła się głęboko.
- Racja – powiedziała w końcu.
Przekręcił się na bok i oparł na łokciu, zwracając się w jej kierunku.
- Wiem, że coś ukrywasz – powiedział, w duchu podejmując po raz kolejny decyzję. – I zdaję sobie sprawę, że dużo wiesz, inaczej nie powiedziałbym tobie tego, co zaraz usłyszysz.
Te słowa sprawiły, że zerknęła na niego z ciekawością.
- Tak? – na jej usta wpłynął gorzki uśmiech. – A co takiego ty masz do ukrycia?
Zignorował ironiczny ton jej pytania.
- Wiesz, jaką mam ksywkę w liceum – stwierdził.
Skrzywiła się.
- Oczywiście. Ta głupia Jane zapytała, dlaczego prowadzam się z "Naćpanym" Tonym – odparła swobodnym tonem, ale zaraz dodała poważniej – chyba nie bierzesz?
- Nie. W sumie, to… - wziął głęboki oddech, zanim wypowiedział kolejne zdanie – tak, właściwie to tak.
Natychmiast usiadła w miejscu, omal nie przewracając puszki z piwem.
- Co? – zadała krótkie, rzeczowe pytanie.
Usadowił się po turecku i pociągnął duży łyk napoju.
- Co bierzesz? – powtórzyła ostrzej.
Przełknął, raniąc przełyk zimnymi bąbelkami.
- Nic z tego, o czym myślisz – powiedział w końcu. – Ale też dożylnie.
Podciągnął rękaw swetra i ukazał naznaczoną sinymi punktami skórę.
- Pamiętasz, jak oglądaliśmy ten durny film o krwiopijcach?
Nie spodziewał się tak gwałtownej reakcji. Wyskoczyła z łóżka i przylgnęła do ściany, z oczami wyolbrzymionymi przez lęk.
- Nie! – krzyknęła.
Postawił stopy na podłodze i spojrzał na nią ponuro.
- Tak, Jerico – powiedział.
- Nie! – powtórzyła. – Nie ty!
- Ty coś wiesz – powiedział. – Nie uznałaś tego za żart, a tak brzmiałoby to w uszach szarego człowieka. Więc przestań bronić się przed prawdą i mnie posłuchaj.
- Nie wierzę w to – powiedziała natychmiast.
Ostrożnie zbliżył się do niej na odległość dwóch kroków. Jeśli zaczął, nie było odwrotu.
- Owszem, wierzysz.
Teraz, kiedy mówiła, w jej oczach nie było lęku. Zastąpił go gniew.
- Ufałam ci! Ufałam ci, a ty mnie okłamywałeś!
- Wiem o tym – skrzywił się. – Mogłem udawać, że wszystko jest w porządku, ale tak nie jest. To nie moja wina, że taki jestem! – krzyknął nagle, na widok jej niewzruszonej miny. Zahaczył nogą o butelkę piwa na podłodze i kopnął ją z całej siły, tak że wylądowała na ścianie przy oknie i rozbiła się w drobny mak. Resztka cieczy leniwie rozpłynęła się po gumolicie – nie chciałem zostać pożarty!
Usiadł pod łóżkiem i ukrył głowę w dłoniach.
- Nie chciałem – wymamrotał spoza osłony dłoni.
Ze swojej perspektywy widział, jak powoli odrywa się od tapety i podchodzi do niego. Poczuł jej dotyk na ramieniu.
- Ale jak to… przez strzykawkę?
Poczekał, aż usiądzie obok niego, wtedy odpowiedział:
- Nie jestem ani po ich stronie, ani w pełni po ludzkiej. Kiedy ta… kobieta mnie ukąsiła, zostawiła samego sobie, żebym zdechł na ulicy.
- Zostawiła za mało jadu, żebyś mógł się nowonarodzić? – przerwała mu.
- Wiesz podejrzanie dużo na ten temat – uśmiechnął się, a ona uciekła wzrokiem. – W każdym bądź razie przeżyłem. Pamiętam tylko, że pędziłem w miarę normalne życie, tylko dużo chorowałem. Po czasie odkryłem, że czuję się dobrze jedynie po bardzo krwistym befsztyku.
Wyczuł napięcie w jej głosie, kiedy zadawała kolejne pytanie.
- Więc… nie polujesz? Używasz tego – tu dotknęła opuszkiem palca wskazującego jedną z ranek na jego przedramieniu – żeby nie pić żywej krwi?
- Kiedyś wypadł mi ząb i przyznam, że trochę się tego nałykałem. Rzygałem jak kot – zażartował, zaraz jednak dodał, napotykając jej poważne spojrzenie – nigdy nie wziąłem tego świństwa do ust.
- A skąd…? – najwyraźniej chciała zapytać skąd bierze surowiec, ale ją uprzedził:
- Znajomy hoduje chomiki.
Jej twarz wykrzywiła się w zniesmaczonym wyrazie.
- Tony – powiedziała. – To obrzydliwe.
- Nie ukrywam, że masz rację – podsumował zbolałym tonem.
Wyraźnie się rozluźniła.
- To zmienia postać rzeczy – rzekła przesadnie wesołym tonem. Nagle spoważniała, jakby sobie coś przypominając – mówiłeś, że zostałeś ugryziony… czy to stało się tutaj? Chodzi mi – tłumaczyła – czy w Allegan są inne… - zacięła się, najwyraźniej broniąc się przed użyciem tego słowa, w końcu wydusiła z siebie – pijawki?
Przypomniał sobie zdarzenia z parkingu kilka nocy wcześniej.
- Nie – odpowiedział szybciej niż wypadałoby. – W Allegan nie ma nikogo, kto żerowałby na ludziach.

To przynajmniej była prawda.

Odetchnęła głęboko, zdawało się, że z nadzieją.
- A ty? – zmienił temat. – Twoja kolej na wyznania science-fiction.

- Tak więc – jej głos nabrał twardych tonów, kiedy odwijała rękaw swojej bluzy – można powiedzieć, że jestem policjantem.

Zmęczenie, zmęczenie i jeszcze raz zmęczenie, przez pewien czas będę pochłonięta dokańczaniem wielu spraw, co bardzo męczy.

_________________________________________

W konkursie "Kolaż EMO" TwaMiłośćToMojeSerce zajęłam drugie miejsce :), chyba też zorganizuje jakiś konkurs, ale nie wiem jaki.

_________________________________________

_________________________________________

net-a-porter