mini blogi w kilka sekund!

Jakoś nudnawo było.W ogóle to jakoś dziwnie było.
No i jakoś zdaje mi się ,że oddsunęłam się od nich wszystkich.Rozumiem ,że nie było mnie trochę i ominęło mnie parę zdarzeń,ale ...

albo ja się zmieniłam ,albo oni

Ale jak coś to raczej oni.
Przez ten cały czas kiedy mnie nie było robili sobie popijawy.Rozumiem raz na jakiś czas.Ale nie codziennie.Oni mają po 14-15 lat ,ludzie...

Albo połączyli się we własne 'grupki' .Asia z Eweliną cały czas szepczą sobie do ucha ,a Magda z Kamilem wymieniają podejrzliwe spojrzenia.
Ogólnie to chyba najbardziej mnie zabolało to ,że Magda się ode mnie oddaliła.Jak się wczoraj spotkałyśmy to tylko się przytuliłyśmy ,wymieniłyśmy po jednym zdaniu i poszła oczywiście do Kamila. Fajnie co ?

Ale może z drugiej strony trochę przesadzam.
Nie ważne.Teraz tylko poczekam na przyjechanie Dominiki z Rewala to może wróci wszystko do poprzednich kształtów.

______________

Ucho mnie boli.Zaczęło przed wczoraj i jest coraz gorzej.
Brałam już ibuprom i jakieś krople do ucha ,ale to nie pomaga.A na dodatek moja genialna sąsiadka puszcza na maxa muzykę i myśli ,ze mi w ten sposób pomoże xd

Dziś posiedzę sobie w domu.Narysuję może w końcu ten zasrany projekt na koszulki i posprzątam w pokoju :d

A i schudłam :> !
No ,ale po dzisiejszym obiedzie to się chyba zmieni ;d

4 dni ...

Właściwie do 'prawdziwej szkoły' ,do lekcji to pozostało 5 dni ... Mówię wam już zaczynam tęsknić.W prawdzie jeszcze mogłabym się pobyczyć ,ale z drugiej strony mam wielką ochotę uściskać całą moja klasę ! No dobra nie całą xd

***

Zimno się strasznie robi.Zaraz w kurtach będziemy chodzić,zaraz szaliczek i czapkę trzeba będzie dokupić,zaraz śniegu nasypie,święta nadejdą ,nowy rok,testy,egzaminy i koniec ...

Dlaczego czas tak szybko mija ?

i cóż ja mogę napisać ?
że pogoda jest do dupy ?
że czuję się fatalnie ?
a może to , że w końcu nie płaczę ?
chyba wszystkiego po trochu .

o pogodzie nie ma co wspominać nawet .
końcówka wakacji a pogoda jak późną jesienią . ;x
co niesetety nie sprzyja mojemu wyzdrowieniu !
oprócz gorączki i osłabienia zaczeło mi gardło siadać . ;x
wymarzone zakończenie wakacji , co ?

płakać nie płaczę .
szczerze to nie dam rady .
zresztą , coś 'chyba' ruszyło .
w sensie takim , że szukając innego T na nk trafiłam niestety na Niego .
no i po 10 minutach dostaję wiadomość 'czy się stęskniłam' i takie tam .
ale najbardziej zainteresował Go mój wykrzywiony opis na gadu .
oczywiście nic Mu nie powiedziałam to co zrobił ?
walnął focha ..
20 letni 'facet' .
ech !
no, cóż .
o 3:30 miałam telefon .
bo Go to strasznie interesuje , że spać nie może i w ogóle , że głupio zrobił , że się obraził .
podpity pewnie był , nie wiem . ;x
ale ważne , że zadzwonił !
:D

dziś byłam w mieście z mamą , ciotką i jej dziećmi .
no i kupowałyśmy dla ich '3 bliźniaczki' (każda w innym wieku , ale są do siebie podobne) prezent na 40 .
no i zaszłyśmy do jubilera .
prawie 4 letnia siostrzyczka oczywiście zażyczyła sobie kolczyków , a że nie miała to kazała sobie zrobić .
no i tak wylądowałyśmy u kosmetyczki .
i co ?
i zrobiła .
za jej przykładem poszła druga , 1,7 - moja chrześniaczka .
ale biedna się popłakała i nic z tego nie wyszło .
aż mi jej szkoda było . ;x

no więc ominęła mnie wczorajsza impreza u D .
Z wielce przejęta próbowała pisać do mnie jak najwięcej , choć wiem , że jest tam słaby zasięg .
ale kazałam jej się bawić to się 'odczepiła' . ;)

dobra , nie będę Was już zanudzać tu o sobie .

14 GRUDNIA - KONCERT 30 SECONDS TO MARS !
NIE NO TO MUSI SIE UDAĆ !




te notki robią się przerażająco długie . ;o

Smoki Brązowe

Lasy Allegan nie były takim samotnym zakątkiem, jak początkowo przypuszczała. Nawet w tak odległym miejscu od głównej drogi jakim były północne tereny, doszły ją echa ludzkich głosów. Natychmiast się stamtąd wycofała i skierowała w stronę stawu, bowiem towarzystwo ludzi było ostatnim, na co miała ochotę.
Odkryła to miejsce przypadkowo, podczas jednej ze swoich samotnych wycieczek. Niczego tak bardzo nie potrzebowała, jak tych chwil odosobnienia na łonie natury. Nocami, kiedy pani Marsh zasypiała, a ona sama nie pracowała na nocnej zmianie, wymykała się oknem i wyruszała na długie spacery, które często przeciągały się do rana. Podczas jednego z takich wypadów trafiła w gąszczu drzew na małe jezioro, które urzekło ją położeniem i swoistą magią, jakie je otaczało. Nie namyślając się długo i wykorzystując doświadczenie nabyte latami życia z przeważającą ilością mężczyzn, zawiesiła na drzewie małą drewnianą huśtawkę. Linkę kupiła w sklepie ze sprzętem podróżniczym, a deskę spiłowała ze starej ławki z miejskiego śmietniska. Umieściła ją na długim konarze drzewa, który jak się przyjrzało, wyrastał dokładnie nad powierzchnią stawu. Mogła godzinami przesiadywać na prowizorycznej huśtawce i muskać stopami taflę zielonkawej wody, spod której połyskiwały srebrzyste grzbiety ryb. W takich chwilach czas płynął znacznie wolniej.
Tej nocy księżyc był w pełni i oświetlał trupim blaskiem polanę. Rozpadał się deszcze, więc Jerico właśnie zbierała się do domu, kiedy w wysokiej trawie usłyszała szmer. Natychmiast zerwała się na nogi i stanęła w pozycji obronnej. Nasłuchiwała. Szelest był delikatny, nieco zbyt chaotyczny jak na istotę ludzką. Ludzie skradali się z namysłem, ich kroki były przemyślane i niebezpieczne, to jednak z czym teraz miała do czynienia, w niczym tego nie przypominało. Uporawszy się szybko z zawiązaniem trampek na mokrych stopach, ostrożnie zbliżyła się do źródła podejrzanych dźwięków.
Pochyliła się nad krzewem i wyciągnęła dłoń, żeby rozchylić trawę.
To, co zobaczyło sprawiło, że roześmiała się w głos ze swoich obaw. Jej dźwięczny śmiech poniósł się echem po polanie i zniknął w gąszczu drzew.
Na ziemi leżał mały czarnobiały ptaszek o długim rozwidlonym ogonku, w którym rozpoznała jaskółkę. Maleństwo podniosło ku niej łebek i zakwiliło cicho. Jedno z jego skrzydeł sterczało pod nienaturalnym kątem i natychmiast zrozumiała, że jest złamane.
Delikatnie podłożyła rękę pod pierzaste ciałko i uniosła w górę.
- Maleństwo – powiedziała szeptem. Jaskółeczka zmrużyła oczy i oparła się z wdziękiem o wnętrze jej dłoni – Trafiłaś na dobrą osobę.


Zauważył ją w momencie, kiedy stanęła na ulicy. Nogawki jej dżinsów były niemal całe przemoczone, wyraźnie odcinając się od i tak mokrych ubrań. Wyglądało to tak, jakby dziewczyna postanowiła przejść w bród odnóże rzeki. Deszcz w końcu przestał padać, ale aleja była poznaczona śladami niedawno przebytej ulewy: kałuże wody zebrały się w załomach nierównego asfaltu, a wszędzie walały się zeschłe liście, strącone brutalną siłą wiatru z gałęzi pobliskich drzew.
Kiedy się jej przyjrzał zauważył, że splata ręce nad podwiniętym krańcem bluzy, w której znajdowało się coś niewielkiego. Pochylała nad tym głowę i głaskała palcem wskazującym, jakby znajdowało się tam co najmniej jej dziecko. Poczekał, aż dotrze do bramki przy domu, wtedy się odezwał:
- Nie śpisz o tej porze?
Błyskawicznie odwróciła się w jego stronę. Dostrzegła go, stojącego w plamie światła z odsłoniętego przez chmury księżyca.
Cofnęła się instynktownie, nie spuszczając z niego wzroku. Zacisnęła ręce na podołku, jak matka chroniąca potomstwo.
- Co tu robisz? – zapytała, możliwe jak najciszej. Zdawał sobie sprawę, że zachowuje bezpieczeństwo ze względu na śpiącą we frontowej sypialni panią Marsh. Ściany starego domku były cienkie i wszystkie dźwięki z ulicy były bardzo dobrze słyszalne.
Zwłaszcza, jeśli stało się pod oknami.
- Przyszedłem zobaczyć, czy jesteś cała po ostatnim wypadku – powiedział głośno, ignorując jej uciszające syki. – Przyznaję, że trzecia w nocy to dość dziwna pora, ale najwyraźniej nie dla ciebie, skoro nie jesteś w łóżku.
- Nie wiem, o co ci chodzi – wyszeptała gniewnie. Coś się poruszyło w jej rękach i Jasper ze zdumieniem dostrzegł małego ptaszka wychylającego dziób ze zwojów materiału bluzy.
- O szybę – odparł, z trudem odrywając wzrok od zwierzątka w jej rękach. - Po co ci ten ptak?
Odwróciła się w stronę wejścia.
- Nie mamy o czym rozmawiać. Dobranoc.
Zatrzymała się na dźwięk jego kolejnych słów:
- Wiesz o czym mówię. Nie eksplodowała sama z siebie.
Widział jak jej plecy nieruchomieją, a potem pochyla się i wolno zdejmuje wierzchnie okrycie. Początkowo zdziwił go ten gest i głupie myśli przemknęły mu przez głowę. Potem zobaczył, jak troskliwie owija ptaka w materiał, po czym delikatnie kładzie bluzę na schodach i zrozumiał. Chciała mieć wolne ręce.
Odwróciła się w jego stronę. Miała na sobie koszulkę bez ramiączek, a jej biała skóra lśniła po pozostałościach deszczu w zimnym świetle gwiazd.
- Wynoś się – powiedziała spokojnie.
- Nie mam wrogich zamiarów.
- Zamknij się! – syknęła na brzmienie jego czystego głosu. Nerwowo obejrzała się za siebie, w stronę frontowych okien. – Po prostu się zamknij!
- Nie, Jerico – nie spuścił z tonu. – Nie, dopóki ze mną nie porozmawiasz.
Ani się obejrzał, kiedy zbliżyła się do niego i dźgnęła wskazującym palcem w pierś.
- Nic ci do mnie, zrozumiano? – była wściekła, przy czym próbowała nie podnosić głosu, co w efekcie sprawiało komiczne wrażenie. – Zostaw mnie w spokoju, albo pożałujesz!
Tego było za wiele.
- Tak? – odparł z przekąsem, ostentacyjnie mierząc wzrokiem jej niepozorną sylwetkę. – A co mi zrobisz?
Zamachnęła się, chcąc go uderzyć, ale uchylił się bez śladu najmniejszego wysiłku.
- Dobrze – Kiedy już ustaliliśmy…
W tej chwili dostał w twarz.
Przed oczami zatańczyły mu kolorowe gwiazdki, ale zaraz się wyprostował.
- Okay, a teraz…
Kolejny cios, tym razem mocniejszy.
Chwycił ją za ręce.
- Uspokój się, na litość… - zaskoczyła go jej siła, dotychczas tylko wampiry mogły sprawić mu nieco więcej bólu. Reszta była niepozornymi ugryzieniami komarów. Wierzgnęła, usiłując się wyrwać – Przestań się kręcić!
Nie miał pojęcia, jak się obronić, nie wyrządzając jej przy tym krzywdy. Nigdy wcześniej nie był w sytuacji, w której zaatakowałaby go śmiertelna (ale czy na pewno? W każdym bądź razie, nie wampirza) dziewczyna. Miał całkiem realne podstawy obawiać się, że jednym gwałtownym ruchem połamie jej kości.
Po krótkiej chwili zaciekłej walki, udało mu się ją w końcu unieruchomić, zaciskając jej nadgarstki w swojej ręce.
Miał dziwne wrażenie, że jego stopy się obsuwają.
- Puszczaj!
Odwrócił się za siebie i spojrzał prosto w dół spadzistego zbocza skraju lasu. Najwyraźniej w trakcie ich szamotaniny przenieśli się na drugą stronę ulicy i nie zauważył, kiedy zbliżyli się do niebezpiecznego skraju pobocza.
- Zacznę krzyczeć!
- Już krzyczysz – stwierdził czując, jak ślizga się po spadzistej powierzchni. Próbując odsunąć ją od głębokiego rowu i nie zrobić jej przy tym krzywdy jakimś drastyczniejszym ruchem, naparł na nią ciałem.
Tak jak przypuszczał, źle to odebrała.
Jej oczy powiększyły się do rozmiarów spodków od filiżanek.
- Nie dotykaj mnie! – krzyknęła i odepchnęła się od niego.
Poczuł, że spada i rozluźnił uścisk. Już wydawało się, że utrzyma się na nogach i nawet uśmiechnął się z triumfem, kiedy ona potknęła o wystający korzeń i dobiła go swoim ciężarem.
Zdążył dostrzec jej zdumione spojrzenie, zanim nie polecieli w dół. Potem rąbnął plecami o krzywy pień drzewa i zaczął staczać z błyskawiczną prędkością. Jedyne, co w tej sytuacji udało mu się osiągnąć, to przykryć Jerico własnym ciałem, żeby zamortyzować jej upadek. Nabierali prędkości, w miarę jak zbocze się wydłużało, gałęzie krzewów smagały go po twarzy, a kamienie wbijały się w ciało, podczas gdy on myślał tylko o tym, żeby skulonej w jego ramionach dziewczynie nic się nie stało.
- Auć!
- Cholera!
- CHOLERA jasna!
Po krótkiej chwili obijania się o nierówności gruntu i ślizganiu się po mokrej trawie, wylądowali na czymś, co przypominało polanę. Jasper podniósł wzrok i dostrzegł w oddali siatkę ogrodzenia. Znajdowali się na ziemi niczyjej przy miejskim wysypisku śmieci, jeśli miał wierzyć zardzewiałej tabliczce.
Usłyszał jęk i zobaczył pod sobą Jerico. Była blada i mrużyła oczy.
Zwlókł się z niej i objął jej twarz rękoma.
- Wszystko w porządku? – zapytał. Tylko tego brakowało, żeby miała stracić przytomność. – Proszę, spójrz na mnie.
Jej powieki uniosły się, obnażając bystre spojrzenie zielonych tęczówek.
- Plecy mnie bolą – stwierdziła. Po chwili uświadomiła sobie obecność Jaspera nad sobą i warknęła. – Zejdź ze mnie!  
Uświadomił sobie, że nadal przygniata ją swoim ciałem, z kolanem między jej nogami, co w tym momencie stanowiło cokolwiek krępujące okoliczności. W normalnej sytuacji bezzwłocznie usłuchałby jej żądań i zostawił w spokoju, zgodnie z odebranym wychowaniem prosząc damę o wybaczenie i dobre słowo, ale on nie znajdował się w osiemnastym wieku, a dziewczyna pod nim robiła wszystko, żeby nie sprawiać wrażenia damy.
- Zaraz – powiedział. – Najpierw powiesz mi, o co w tym wszystkim chodzi.
Zamachnęła się, żeby go uderzyć, ale przyparł jej ręce do ziemi. Czuł lekki opór, ale nie sprawiło mu to większej trudności, niż podniesienie ręki. Znieruchomiała.
- Posłuchaj, chcę ci pomóc – na dźwięk tych słów znowu zaczęła się szamotać.
- Nie chcę twojej pomocy! Chcę…
Pod wpływem ruchu jej top obsunął się nieco, ukazując kawałek wilgotnej skóry.
- … żebyś zostawił mnie w spokoju!
Próbując się uwolnić, nieświadomie wyprężyła ciało i uwolniła kolejny kawałek piersi spod materiału. Zamarł na ten widok.
- Puszczaj! – wierzgnęła i smagnęła jego twarz falą włosów. Jeden z kosmyków zatrzymał się na kąciku rozchylonych ust i przełożył jej nadgarstki do drugiej ręki, żeby go odgarnąć. Musnął palcem wskazującym jej dolną wargę i zsunął się po brodzie na szyję.
Jej skóra miała niesamowicie aksamitną fakturę.
Krzyczała coś, ale nie słyszał tego, powoli zsuwając rękę na dół. Usiłowała się wyrwać, co sprawiło, że dwie idealne półkule poruszyły się, ponownie zwracając jego uwagę. Nabrał przemożnej ochoty sprawdzić, czy ich powierzchnia jest tak samo przyjemna w dotyku jak jej szyja. Ustami. Teraz.
- Zostaw mnie!
Jej ostry ton podziałał na niego jak kubeł zimnej wody. Natychmiast się cofnął, ale ona nie przestawała się rzucać, ocierając się o niego ciałem. Poczuł, że na przekór wszystkiemu ogarnia go niszczące podniecenie.
- Uspokój się! – złapał ją za ramiona i potrząsnął. Zdawał sobie sprawę, że jeśli się nie uspokoi, zaraz zrobi coś, czego będzie żałować, nie teraz, nie w takiej sytuacji – przestań się rzucać!
Skrzywiła się, kiedy sprawił jej ból.
- To boli – powiedziała cicho, a jej oczy zalśniły, jakby zbierały się w nich łzy.
Ten widok sprawił, że poczuł wstyd.
- Przepraszam – rozluźnił uścisk. – Nic ci nie…
Wtedy uniosła kolano i zadała mu cios prosto między nogi.
- Jasna cholera! – zawył.
To zawsze bolało. Nieważne, w tym życiu czy w następnym.
Zepchnęła go z siebie i skoczyła na równe nogi. Po wcześniejszym bezbronnym wyrazie twarzy nie zostało śladu.
Ignorując ból w dole brzucha, podniósł się i spojrzał na nią spoza osłony włosów.
- Jakim prawem rościsz sobie pretensje do ingerowania w moje życie? - zadała pytanie. Stała nieruchomo, a z jej głosu przebijała nienawiść - nic o mnie nie wiesz. Nic - wypluła z siebie. - Wracaj do swojej idealnej rodziny.
Chciał coś powiedzieć na swoje usprawiedliwienie, ale zwyczajnie zabrakło mu słów.
Odwróciła się, gotowa pójść w swoją stronę, ale spojrzała na niego ostatni raz.
- Był moment, kiedy zaczynałam cię lubić – powiedziała. – Ale teraz nie chcę niczego bardziej niż tego, żebyś się ode mnie odwalił.
Mógłby ją zatrzymać, oczywiście. Złapanie jej i zmuszenie do wysłuchania tego, co chciał jej powiedzieć nie zabrałoby mu więcej niż chwilę, wysiłku wcale. Zamiast tego stał nieruchomo i patrzył, jak przedziera się przez krzewy i zmierza w stronę ulicy. Nie był w stanie się ruszyć.
W ciągu swoich blisko dwustu lat życia nigdy nie zachował się jak skończony idiota, natomiast w ostatnich tygodniach zdarzało mu się to nader często.
Co się z nim do diabła działo?

Renesmee przeglądała właśnie książkę, kiedy całym domem wstrząsnął odgłos zatrzaskiwanych drzwi. Zdumiona podniosła głowę i zobaczyła, jak Jasper wchodzi do salonu.
Był cały mokry, a jego ubranie poznaczone było plamami błota i zielonymi smugami, które przy bliższych oględzinach okazały się być śladami trawy.
- Nic nie mów – ostrzegł Emmeta, który otwierał właśnie usta do jakiejś uwagi.
Ignorując pytające spojrzenie Esme i Carlisle, skierował się do swojego pokoju. Nawet ze swojego miejsca Renesmee widziała, że jest wściekły.
Wbiegł po schodach na piętro i ich uszu dobiegł huk drzwi jego pokoju.
Rosalie zbliżyła usta do jej ucha.
- Cofam, nie idź teraz do niego – zawyrokowała.