mini blogi w kilka sekund!

---*---

fashiongonerogue

Zdjęcia: Miles Aldridge
Stylizacja: Alice Gentilucci

ula / bellazon

Postanowiłam,że puknę się w głowę,bo marnuje każdy dzień, nie robię nic z czego mogłabym się cieszyć. Siedze pół dnia przed kompem, pykam w durną gierkę, a potem oglądam tv, zamiast ruszyć się. Leń, len, leń...a za kare robię plan dania na mniej więcej, jutro pomierzę ile tracę czasu.

_______________________________________

Czuje się jak skrzynia, która przechowuje różne sekrety, w gruncie rzeczy dobrze być uznawaną za osobę godną zaufania, ale nie mieć komu się przy tym ze swoich problemów wyżalić...to mi się nie podoba. Prawda jest taka, że tak naprawdę mam tylko chłopaka, ale z kim pogadać jeśli byłby jakiś problem? Mam nadzieje,że nie będzie...pfu....

_______________________________________

Poza tym muszę popracować nad swoim umysłem, może mam naprawdę dar, tylko wystarczy wyszkolić umysł? Kto wie...

_______________________________________

Jedno co mnie dziś cieszy,że moja strona znajduje się na szóstej stronie w google, no a jak się wpisze ciągiem jest na pierwszej. Great czyli trzeba rozwijać, rozwijać, dodawać, a zyskam może jakiś użytkowników ;)

Dzień, w którym ktoś próbował dostać się do wnętrza jej głowy, był wietrzny.
Zima zbliżała się wielkimi krokami. Nie było mowy o wyjściu z domu bez ciepłego okrycia, a słońce niemal wcale nie wychodziło zza grubej osłony chmur. Jedno z takich chłodnych jesiennych popołudni Jerico spędzała na hali Cafedrinterii, gdzie rozpakowywała przywieziony z hurtowni towar. Jej zadaniem było przenoszenie z parkingu, na którym znajdował się wóz dostawczy, skrzynek z alkoholem na zaplecze. Przed posępnym budynkiem lokalu kręcił się mnóstwo ludzi, a kilka samochodów miało tablice z innych stanów i po wszystkim pomyślała, że osoba która naruszyła jej nietykalność, nie mogła być jednym z miejscowych.
Skrzynki były z litego plastiku, butelek było dużo, więc była rada z pomocy Tony’ego. Często ratował ją w podobnych sytuacjach – z racji swojej niecodziennej przywary nie odczuwał zmęczenia w potocznym tego słowa znaczeniu i okazywał się całkiem przydatnym pomocnikiem.
Podchodziła właśnie do załadunku, żeby zdjąć ostatnią skrzynkę z rampy, kiedy ktoś dotknął jej głowy.
Nie dosłownie, nikt nie pogłaskał ją po włosach – porównałaby to uczucie to łagodnego muśnięcia powierzchni jej mózgu. To było tak, jakby czyjeś zwinne palce badały zawartość jego zwojów w bezceremonialny sposób, jakby ich właściciel nie brał pod uwagę demaskacji.
- Tony – odwróciła się ostrożnie, wciąż z poczuciem intruza we własnym ciele – Tony, to ty?
Właśnie pojawił się w drzwiach zaplecza, z puszką coli w ręce.
- Chcesz… - w tej chwili napotkał jej zalękniony wzrok i puszka wypadła mu z ręki. – Co jest?
Blaszane opakowanie potoczyło się z brzękiem po nierównościach betonu, z głośnym sykiem napoju gazowanego.
Podskoczył do niej, ale powstrzymała go ruchem ręki. Opuściła głowę i pochyliła się w stronę wiatru. Nasłuchiwała.
Kimkolwiek on był, nadal grzebał w jej myślach. Kiedy upewniła się, że to nie jej przyjaciel ujawnia kolejne ze swoich uzdolnień, zaczęła się rozglądać za ewentualnym źródłem ataku.
Wśród przechodniów i klientów stacji paliw, jedna osoba wyróżniała się ponad tłumem. Wysoki mężczyzna w ciemnych okularach stał nieruchomo przy swoim samochodzie, z bladą twarzą zwróconą w jej stronę. Cienkie nitki świadomości pochodziły prosto od niego.
Z trzaskiem zamknęła swój umysł, uwalniając potężną dawkę skondensowanej energii.
Niewidoczna fala przemknęła między niczego nieświadomymi ludźmi i uderzyła w cel.

- Jak nim walnęło, to zatrzymał się na sąsiednim samochodzie! – krzyknął Tony, usiłując dotrzymać kroku pędzącej Jerico. – Co to miało być? Jerico, co to było?
Zatrzymała się gwałtownie, tak że omal nie staranował jej pleców. Odwróciła się do niego.
- To był jeden z nich – powiedziała w końcu. Jej głos zadrżał przy ostatnich słowach. – Już po mnie.
Przesadziła płotek ogrodzenia przed własnym domem i dopadła do drzwi wejściowych, które otworzyły się przed nią szeroko.
- Jaki „jeden z nich”? – zapytał poirytowany. Wszedł za nią do salonu i wbiegł po schodach na górę – o czym ty do mnie mówisz?
Nie słuchała go, zajęta opróżnianiem własnej szafy. Stos starych ciuchów i wypranej pościeli upadł pod jego stopami.
- Muszę to naprawić – mruczała, przerzucając gorączkowo szpargały i grzebiąc w czymś, co przypominało walizkę podróżną. – Muszę znaleźć kogoś, kto mi to naprawi.
- Jaki „jeden z nich”? – powtórzył uparcie, ignorując jej pomrukiwania i zrzucając z ramienia zabłąkaną skarpetkę. – O kogo ci chodzi, do cholery?
Wreszcie znalazła przedmiot, którego poszukiwała: coś cienkiego i podłużnego, owiniętego troskliwie w aksamit czarnej szmatki.
- Wampir – spojrzała na niego wyzywająco. – Prawdziwy wampir pojawił się w Allegan.
Sflaczał przekonany, ze dowiedziała się o jego kłamstwie, ale zaraz powrócił do poprzedniego stanu. Coś mu nie pasowało.
- Zaraz – był przekonany, że jeśli dojdzie do prawdy, to dowie się o całej rodzinie. Wiadomość o pojedynczym osobniku nasuwała przypuszczenie, że miała na myśli kogoś nieznajomego, tak więc jego sumienie na nowo się uspokoiło – tylko jeden?
- A ilu? – warknęła. – Jeden wystarczy, żeby poznać teren!
Ostrożnie odwinęła materiał chustki, ukazując odłamek srebrnego ostrza. Wyraźnie widział na nim wygrawerowane inskrypcje w miejscu, w którym urywał się metal.
- Potrzebuję kogoś, kto mi to naprawi – powiedziała, chwytając klingę połamanego miecza i podnosząc ją do oczu. Na nowo zwróciła spojrzenie w jego stronę – znasz kogoś, kto się do tego nadaje?
Nie mógł wydobyć z gardła głosu, wpatrzony w połyskującą powierzchnię szczątek samurajskiej broni, która lśniła posępnym, wewnętrznym blaskiem. Opowiadano mu o takich rzeczach, kilka razy oglądał takie obiekty na starożytnych ikonach i czytał o niech w legendach, ale żadnej z nich nie widział nigdy na żywo. Zdołał wyrzucić z siebie tylko dwa słowa:
- Czarujący Mike.